ოტია იოსელიანის მოგონებებიდან…

“ვწერ და ვწერ.ვაშენებ,ვთოხნი,ვამყნი ვაზს.გაზაფხულზე,ერთი იცოდეთ ნერგს,ჩემს ეზოში რომ ადგილი არ ექნეს,მეზობლისას დავრგავ.ბოლოს და ბოლოს,ქუჩაში დავრგავ,გზის პირზე.დავაქროლებ მანქანას.მე როგორი მწერალი ვარ,რა მოგახსენოთ და, როგორი მძღლი  - ღმერთმა მოგცეთ!მოვიგდებ ნაბადს და ვმოგზაურობ ბარსა და მთაში.სახლიდან რომ მოვდივარ,კარს ღია ვტოვებ – დასაკარგავი არაფერი გამაჩნია,არც მინდა.ვკითხულობ და თვალის კაკლებში ვუყურებ ჩემს ხალხს,რა სტკივა ან რა უხარია.მიყვარს და ვწერ… ნოველებს,მოთხრობებს,საბავშვო-სადიდოს,რომანს,პიესას,ზღაპარს… მაგრამ,მართალ,ჩემი ტვალით ნანახს,ჩემს ზურგზე გადავლილს…” (ავტორი გენია.ჯი)