Category Archives: ფრაზეოლოგია

„ცხოვრებისეული ფრაზეოლოგია”

„წარბს კი არადა, კაცის ენას აღარ დაეჯერება დღეს”.

ოთარ ჭილაძე წერდა…

„მთავარი უდანაშაულობაა და არა – უდანაშაულობის დამტკიცება”.

გრიგოლ ჩიქოვანი წერდა…

„ჩემი ჭკუა და გონება რა მოსატანია ხალხის ჭკუასთან და გონებასთან”.

ჯემალ ქარჩხაძე წერდა…

„ადამიანმა, რა გზასაც არ უნდა ადგეს, მშვენივრად იცის, კარგი რა არის და ცუდი რა არის”.

ივანე ურჯუმელაშვილი წერდა…

„ეჰ, ჯერ კაცი არ მინახავს, ვისაც შექება, სულ ერთია იმსახურებს თუ არა, არ სიამოვნებდეს, სიმართლედ არ მიაჩნდეს!”

ტარიელ ჭანტურია წერდა…

„მხოლოდ ზოგიერთს შეუძლია ქალის სიყვარული, სამაგიეროდ შეუძლია ღალატი ყველას!”

ივანე ურჯუმელაშვილი წერდა…

„საუკუნეების ქარტეხილებში მოძალადე მტერთან ბრძოლაში ნადგურდებოდა ჩვენი ერი! და თუ გადავრჩით, არ გადავშენდით, მრავალშვილიან ქართველ დედას უნდა ვუმადლოდეთ!”

ტარიელ ჭანტურია წერდა…

„ბრიყვო! მთაწმინდას რას დაინახავ, თუ წიწამური არ გაიარე!”

„ცხოვრებისეული ფრაზეოლოგია”

„ჯერ კაცი არ მინახავს, ღმერთს ემდუროდეს, უჭკუო ან სულელი რად გამაჩინეო!”

„ცხოვრებისეული ფრაზეოლოგია”

„ნეტავ, ისეთი დრო დადგებოდეს, ქართველ კაცს იმაზე კი არ დაეჩივლოს, ოდესღაც დიდი ყოფილა საქართველოო, არამედ სიმაყით წარმოეთქვას, ივერთა მხარე ასეთი დიდი არასოდეს ყოფილაო”.