Category Archives: სხვა

ოგიუსტ როდენის ნააზრევი…

„მე დიდი ხანია მივხვდი, რომ პოლიტიკოსების იმედი არ უნდა იქონიო კაცმა”.

გალაკტიონი წერდა…

„მე რომ ვარ, ყველა კაცი ისეთი რომ იყოს, მილიციონერი ქვეყნად საჭირო აღარ იქნებოდა”.

ჯემალ ჩახავა წერდა…

„ყოველთვის ვერავინ გაიმარჯვა”.

ლევან გოთუა წერდა…

„სადაც მოძალადე და ომის გამჩაღებელი ჩნდება, მე იქ მიძალებულს ვეხმარები, მშვიდობას ვიცავ! სადაც სიძულვილი, შური და სიმახინჯე ჩაბუდდება, მე იქ სიყვარულის, ზნეობისა და სილამაზის მოქადაგე ვარ!

ლადო მრელაშვილი – „დოლის პური”

„ალბათ მსოფლიო ისტორიაში იშვიათია თავის შემქმნელ-წარმომშობი ერის ტრაგედიისათვის ისე თანაეგრძნოს მცენარეს, როგორც ეს ქართულმა დოლის პურმა ჩაიდინა:

გალაკტიონი წერდა…

„ვითარცა მეფემ განვლიე ამ წუთისოფლის დღენია,

ხან დავდიოდი ქვეითად, ხან მყავდა კაი ცხენია,

კვაჭი კვაჭანტირაძის პერსონაჟის შესახებ…

„ – გახსოვთ ჩვენი კვაჭიკო პაწაწობაში ტირილის დროს სულ „მე-მე”-ს რომ გაიძახოდა? მაშინ ვთქვი: ეს ბოვში არავის აფერს არ შეარჩენს და თელ ქვეყანას დეიჩემებს-თქვა. არ მართლდება ჩემი სიტყვა?” – (კვაჭის მამის – სილიბისტროს ნაწინასწარმეტყველევი)

გიორგი ლეონიძე – „ვარდმოფენობა”

„მიყვარდა მაისში ვარდმოფენობის დღე. დილიდანვე დავიწყებდით სახლის მორთვას ვარდით, სოსანით, ფშატის აყვავებული ტოტებით, მინდვრის ფერად-ფერადი ყვავილებით.

მიხეილ ჯავახიშვილი – „ჩვენ ქართველები ვართ!”

„ბატონებო! მეგობრებო! ცხოვრება ყველას მოგვერევა და დაგვჯაბნის, დაგვწვავს, გაგვთელავს, სისხლით და ცრემლით გვატირებს, მაგრამ ერთში მაინც ვერ მოგვღუნავს, ვერ მოგვდრეკს: ჩვენ ქართველები ვართ,

ოტია პაჭკორია წერდა…

„ვიცი, რომ მოყვასს ხელი უნდა გაუწოდო, დაცემული წამოაყენო, სნეულს უწამლო… ოღონდ ერთს ვერ ვხვდები – რა არის ლოთის წამალი – სასმელის მიწოდება თუ სასმელის წართმევა…