Category Archives: სხვა

„სიბრძნის წუთი”

ერთხელ ძველ ბერძენ საზოგადო მოღვაწეს – ჰიერონს მეუღლემ ჰკითხა:

ვიქტორ ასტაფიევი წერდა…

„რაც შეეხება დიდ რუსეთს, ადამიანის სახის მქონე მხეცი უბრალოდ მხეცი კი არ არის, არამედ მეტწილად, მორჩილებით, უპასუხისმგებლობით, დაუდევრობით აღჭურვილი სულიერია,

„სამშობლო”

„სამშობლო ის ქუჩაა, ბავშვობაში რომ ვთამაშობდით, საღამოობით ლამპის შუქით განათებული მაგიდაა.

„ოჯახი”

„რა დიადი, რა საოცარი გამოცანაა! მის შესაცნობად ასეულ წლებს ჩაუვლია, მაგრამ როგორც სიკვდილის, ისე ოჯახის საიდუმლოების ამოცანა დღემდე ვერავის ამოუხსნია.

ივანე ურჯუმელაშვილი – „ეს ნაოჭები ყალბმა ღიმილმა გამიჩინა!”

„ – უფროსების ხათრი იქონიე, პატივი ეცი, ასიამოვნე, ასევე მოეპყარი მათ ახლობლებს, ცოლებს, მძღოლებს და, განსაკუთრებით პირად მდივნებს.

კოტე მარჯანიშვილი – „ეპიზოდი”

ხანგრძლივი, 25 წლიანი განშორების შემდეგ, 1922 წელს სამშობლოში დაბრუნებულმა გენიალურმა ქართველმა რეჟისორმა – კოტე მარჯანიშვილმა, რომელიც ეგზომ დანატრებული იყო მშობლიური მზის სითბოს,

ერთი პატარა იგავ-არაკი

ერთხელ მხეცთა სამეფოში მღელვარება ატყდა და ტახტს მედელიანის ძაღლი დაეუფლა (ბულდოგის ჯიშის მაგვარი ძაღლი)…

ალენ ფურნიე წერდა…

„ისეთებიც ხომ არიან, ამ დღეს რომ ანდეს მთელი თავისი იმედი, მთელი თავისი სიყვარული და უკანასკნელი ძალღონე.

თამაზ ჭილაძე წერდა…

„ეს ჩვენი სამშობლო იწვის… ჩვენს თვალწინ, ჩვენს ფეხქვეშ, ჩვენს გარშემო, ჩვენს სულში… ისიც კი ვერ გავიგეთ, ვინ ან როდის შეგვიცვალა მხედრის ულუფა მონის სალაფავით.

ჟორჟ სიმენონი წერდა…

„იცით თუ არა, თქვენ, რომ არის ჭეშმარიტება, რომელიც არა მარტო ხალხის, არამედ საზოგადოებრივი აზრის შემქმნელთა მხედველობის მიღმა რჩება.