ეგნატე ნინოშვილი – „ეპიზოდი”

სუსტ, მომაღლო ტანისა და გრძელი პირისახის მქონე, ხმელ და ბეჭებში მოხრილ ქართველ მწერალს – ეგნატე ნინოშვილს (1859-1894 წლები), თავისი ხანმოკლე სიცოცხლის გატარება უკიდურეს სიდუხჭირეში მოუხდა.

იცით თუ არა, რომ?!

1. გენიალურმა ფრანგმა მოქანდაკემ – ოგიუსტ როდენმა – 1916 წლის 13 სექტემბერს მთელი თავისი ნაშრომ-ნაღვაწი, მათ შორის – ყველა ქანდაკება, საყვარელ სამშობლოს – საფრანგეთს უანდერძა.

ასე აღწერა გარეგნულად ბალზაკი ალფონს დე ლამარტინმა…

„ბალზაკის სახე ნამდვილი სტიქია იყო. უშველებელი თავი, საყელოზე და ლოყებზე მიმოფანტული თმა, თითქოს მაკრატელი არასოდეს შეხებოდეს.

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის რომანიდან – „მგზნებარებით ჩაფერფლილი გულები”

„ღმერთს რომ კაცი თვალს აუხვევს, ვიღას ეტყვის სიმართლეს?!”

ეუხენია დე მონტიხოს შესახებ…

„XIX საუკუნის ევროპის ყველაზე მომხიბვლელ ქალად” წოდებული საფრანგეთის უკანასკნელი იმპერატრიცა, ნაპოლეონ III-ის მეუღლე - ეუხენია დე მონტიხო (1826-1920 წლები), პირველი მონარქი-ქალბატონი გახლდათ,

იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთე – „ეპიზოდი”

ცნობილი რუსი მწერალი და ეთნოგრაფი – ვლადიმერ დალი – „რუსული ენის დიდი განმარტებითი ლექსიკონი”-ს შედგენაზე მთელი 53 წლის განმავლობაში მუშაობდა.

ლევან გოთუა წერდა…

„ჩემი ქვეყნის ენა – ამეტყველებული სულია ჩემი ერისა და ბუნებისა! ბუნებრივიც არის, რომ დედაენაზე დიდსაფაქიზოს უფრო ვგრძნობ და განვიცდი!”

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის მოთხრობიდან – „გაფანტული სიცოცხლე”

„ – პატიოსნება… სულელებისათვის დაუწერიათ ბრძენებს. რისი პატიოსნება, ვის უნდა მაგ სისულელე!.. რისი მაქნისია მაგ – ვერც გაყიდი, ვერც შეჭამ! პატიოსნება რომ კაი იყოს, ჩვენს პოლიტიკოსებს ვინ წაართმევდა იმას.

მიქელანჯელო ბუონაროტი – „ეპიზოდი”

„იმისათვის, რომ ნიჭმა შექმნას, უნდა შიმშილობდეს”. – ასეთ მოარულ თეზისს არად დაგიდევდნენ აღორძინების ხანის ფლორენციელი ხელოვანები. ამიტომაც იყო მათი უდიდესი უმრავლესობა – მდიდარი.

ამონარიდები ალექსანდრე კალანდაძის რომანიდან – „მაკიზარებთან”

„შეიძლება, ათასი დარიგება და ანდაზა ცალ-ცალკე სწორი და სასარგებლო იყოს, მაგრამ ერთად აღებული, ურთიერთ საწინააღმდეგო ქაოსად გადაიქცეოდა”.