ჟან-ფრანსუა შამპოლიონი – „ეპიზოდი”

მას შემდეგ,რაც 1822 წლის 14 ვსექტემბერს დიდი ფრანგი ეგვიპტოლოგი და ლინგვისტი – ჟან-ფრანსუა შამპოლიონი (1790-1832 წლები) საბოლოოდ დარწმუნდა,რომ პირველმა გაშიფრა ძველ ეგვიპტური იეროგლიფები,

ამონარიდები შტეფან ცვაიგის ნოველიდან – „ლეგენდა ტყუპ დებზე”

„სამყაროს შემქმნელმა,როცა მამაკაცს ჰქმნიდა,რაღაც უკუღმა შეჰქმნა,ამიტომაა,რომ დედაკაცებისაგან იმის საწინააღმდეგოს მოითხოვენ,რასაც ისინი სთავაზობენ.

შტეფან ცვაიგი – „ჰოი, სიცოცხლეო!”

„ჰოი,სიცოცხლეო,მშვენიერო,გონიერი ნებით რომ იქმნი წამებულთ,რათა სადიდებელი ჰიმნი გიმღერონ მათ! ჰოი,სიცოცხლეო,ბრძენ-მკაცრო,ტანჯვით რომ სძლევ ხოლმე უძლიერესთ,რათა მაცნენი ჰყავდეს შენს ზეიმს!

ლუციუს კორნელიუს სულა – „ეპიზოდი”

ჩვენამდე მოღწეულ ისტორიულ დოკუმენტებზე დაყრდნობით შეიძლება ითქვას,რომ პირველი შემთხვევა სამედიცინო ისტორიაში,როდესაც მედიკოსებმა პაციენტს ოფიციალურად დაუსვეს „ფსორიაზის” დიაგნოზი,დაფიქსირებული იქნა ძვ.წ.აღ-ით I საუკუნეში (ადამიანის კანის ერთ-ერთი გავრცელებული ქრონიკული დაავადება).

Genia.Ge-ს დღის ციტატა…

„ადამიანები,მათი გონებრივი უნარის მიხედვით,შეიძლება სამ ჯგუფად დავყოთ: ზოგს ყველაფერი თავისით ესმის,სხვები მხოლოდ ახსნა-განმარტების შედეგად ახერხებენ გაგებას,

ნიკოლო მაკიაველი წერდა…

„ჩვენ ვერ ვხედავთ მოქალაქეთა შორის ვერც თანხმობას და ვერც ერთსულოვნებას,ანდა,თუ ვხედავთ,მხოლოდ მათ შორის,რომლებიც ერთიანდებიან სახელმწიფოსა თუ კერძო პირთა მიმართ რაიმე ბოროტმოქმედების ჩასადენად.აღარც სარწმუნოება არსებობს და აღარც ღვთის შიში.

ამონარიდები ოთარ ჭილაძის რომანიდან – „მარტის მამალი”

„მშობლის საფლავის მომშლელი,თავადაც ვერ ეღირსება დამარხვას,იმიტომ რომ,მშობლის საფლავი თავისებური,შეიძლება,უცნაური განძთსაცავიცაა შთამომავლისთვის,რამდენადაც განძი,ამ შემთხვევაში,სხვა არაფერია,თუ არა მიწიერი სიმშვიდე და მარადიული სასუფეველი”.

დონ კარლოსი – „ეპიზოდი”

ჩეხი ნევროლოგისა და პროფესორის – ივან ლესნის (იგი იკვლევდა ისტორიაში ცნობილი პერსონების ფსიქოლოგიურ პორტრეტებს) გადმოცემის თანახმად,ესპანეთის მეფის – ფილიპე II-ის გონებაშეზღუდული ტახტის მემკვიდრე,ასტურიის პრინცი – დონ კარლოსი (1545-1568 წლები),

ამონარიდები ჰენრიკ სენკევიჩის რომანიდან – „ვიდრე ჰხვალ”

„ჭეშმარიტება,სადღაც  ისე მაღლა სადგურობს,რომ თვითონ ღმერთებსაც ოლიმპოსის მწვერვალთან ვერ დაუნახავთ იგი”.

მორის ფოცხიშვილი – „უბატონო ლილეო”

რა სიზმარი,რა გზა ან რა ფანტომი,

ცხადად,თითქმის ყველაფერი ცხადად, –