მანანა ჩიტიშვილი – “გადაძახილი”

nullაღარ ვიცი,ვინ ან როგორ შევაჩვენო,

ქსანს და არაგვს უცხო მუმლი მისევია,

ქართლი,როგორც გაროზგილი დედაჩემი,

გადატყაულ მუხლისთავზე მისვენია.

***

გვერდით მიდევს ვერცხლისფერი ამულეტი,

თვალს ვარიდებ

გადამტვრეულ,პირბლაგვ მახვილს,

რა უყავით,რა უყავით მამულები?!_

***

ტირილის ხმით ვიღაც გაღმით გამომძახის.

ეს ხმა ათას ჩემისთანა გულთან დაობს,

ხან მრისხანებს,ხანაც გლოვის ისმის ზარი_

“ვის მიეცით ეს წყალ-ჭალა საიგავო,

უფლისაგან სასოებით ნაბოძვარი?!”

***

ამობრწყინდი,მზეო,ღამის გამთენებო,

ჩვენ თუ არა სხვა ვინ შეცვლის ამგვარ ამინდს…

გაიღვიძეთ,გაიღვიძეთ,ქართველებო! _

დამდგარია ტანზე თაფლის წასმის ჟამი.

***

აღარ ვიცი,ვინ ან როგორ შევაჩვენო,

ქსანს და არაგვს უცხო მუმლი მისევია,

ქართლი,როგორც გაროზგილი დედაჩემი,

გადატყაულ მუხლის თავზე მისვენია.