Category Archives: სხვა

ჭოლა ლომთათიძე წერდა…

„სამშობლო ქვეყანა… განა შეიძლება კი ჩემსავით უყვარდე ვინმეს, შენ და მხოლოდ შენ გეკუთვნის ჩემი სიცოცხლე! შენ და მხოლოდ შენ მაკავშირებ ცხოვრებასთან…

„სასაფლაო”

„ვინც ძველი ქართული სოფლის სასაფლაოზე გაივლის და დაათვალიერებს, ერთი გრძნობა უთუოდ გამოჰყვება: სიკვდილის გარდუვალ ძალას აქ ყველა და ყველაფერი გაუსწორებია, თითქოს ერთი ადლით დაუზომავს და ერთი საჭრეთლით გამოუკვეთია ყველა საფლავის ქვა

ლიონ ფოიხტვანგერი – „ეპიზოდი”

ებრაული წარმომავლობის მქონე გენიალურმა გერმანელმა მწერალმა და მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე წაკითხვადი ლიტერატურული ნაწარმოებების ავტორმა – ლიონ ფოხტვანგერმა (1884-1958 წლები),

გიორგი ხორგუაშვილი – „ლუარსაბ თათქარიძის გულახდილი მონოლოგი”

„ხან ისე მეცინის ბედი, რომ ჩემი დამცინავივით ვიცინი. ვიცინი, მაგრამ ვაი იმ სიცილს. „ვინ რა იცის, რომ ეს გული მკვდარია, რომ სიცილი ბერჯერ ცრემლზე მწარეა”.

ლევან სანიკიძე წერდა…

„ძალიან ძლიერნი არიან ქართველნი!

თითქოს, რაღაც შეუცნობელი თილისმა ძევს ამ მარად მცირე ხალხის მარად სიძლიერეში.

„სიბრძნის წუთი”

ერთხელ ძველ ბერძენ საზოგადო მოღვაწეს – ჰიერონს მეუღლემ ჰკითხა:

ვიქტორ ასტაფიევი წერდა…

„რაც შეეხება დიდ რუსეთს, ადამიანის სახის მქონე მხეცი უბრალოდ მხეცი კი არ არის, არამედ მეტწილად, მორჩილებით, უპასუხისმგებლობით, დაუდევრობით აღჭურვილი სულიერია,

„სამშობლო”

„სამშობლო ის ქუჩაა, ბავშვობაში რომ ვთამაშობდით, საღამოობით ლამპის შუქით განათებული მაგიდაა.

„ოჯახი”

„რა დიადი, რა საოცარი გამოცანაა! მის შესაცნობად ასეულ წლებს ჩაუვლია, მაგრამ როგორც სიკვდილის, ისე ოჯახის საიდუმლოების ამოცანა დღემდე ვერავის ამოუხსნია.

ივანე ურჯუმელაშვილი – „ეს ნაოჭები ყალბმა ღიმილმა გამიჩინა!”

„ – უფროსების ხათრი იქონიე, პატივი ეცი, ასიამოვნე, ასევე მოეპყარი მათ ახლობლებს, ცოლებს, მძღოლებს და, განსაკუთრებით პირად მდივნებს.