Category Archives: სხვა

კონსტანტინე ლორთქიფანიძე წერდა…

„ძველი ქართველები ხშირად იტყოდნენ: ამ ცოდვილ წუთისოფელში არის ერთი რამ განძი, რასაც ჟანგი და ობი არ ეკიდება, ცეცხლში არ იწვის, წყალში არ იძირება და ხმალი ვერას აკლებს,

მიშელ დე მონტენი – „აი, ასეთ ექიმს მივენდობოდი”…

„ნამდვილმა ექიმმა თვითონვე უნდა გადაიტანოს ყველა სნეულება, რათა მათზე სწორად იმსჯელოს. აი, ასეთ ექიმს მივენდობოდი, რამეთუ სხვანი, როცა ჭკუას გვასწავლიან,

კონსტანტინე ლორთქიფანიძე – „რა წესია…”

„რა წესია, ქელეხი ქორწილს დაამსგავსო, – შვიდასი კაცი რომ დაეტევა, მაინცდამაინც იმოდენა კარავი დადგა და ხალხი ღვინოში ჩაახრჩო. ყველაფერი ეს მეტად ბუნებრივად მიდის ისეთ მკრეხელობამდე,

კონსტანტინე ლორთქიფანიძე – „ნუ დაგვავიწყდება, რომ…”

„სიტყვის სიკვდილი კაცის სიკვდილივით არის. ეს უნდა გვახსოვდეს მუდამ და ასე უდარდელად,

კარელ ჩაპეკი – „ყვავილი”

„იცით, ყვავილი რაღაცით ქალს ჰგავს: როდესაც ქორფა და მშვენიერია, თვალს ვერ მოსწყვეტ, მისი სილამაზის ცქერით ვერ გაძღები ,

კარელ ჩაპეკი – „ძაღლი”

„ძაღლს სიხარულისა და მწუხარების გრძნობის სიძლიერით ვერც სხვა რომელიმე ცხოველი შეედრება და ვერც ადამიანი.

ივანე ტურგენევი – „რა არის სიყვარული?”

„ნამდვილი სიყვარული – გრძნობაა, რომელიც სულ არა ჰგავს იმას, როგორც წარმოგვიდგენია. სიყვარულს გრძნობას ვერ ვუწოდებთ; იგი სნეულებაა,

ივანე ტურგენევი – „ქალი”

„ქალის ჭკუა-გონება ქონებაა, ქონება. ქალის გული კი, მით უფრო. ქალებმა რომ იცოდნენ, მამაკაცებზე რაოდენ უფრო კეთილნი, რაოდენ მათზე სულგრძელნი და ჭკვიანები არიან, – სწორედ ჭკვიანები, – სიამაყით აღივსებოდნენ და გაფუჭდებოდნენ,

კლოდ ადრიან ჰელვეციუსი წერდა…

„თუ გგონიათ, რომ ცოლ-შვილის სიყვარული უფრო დიდია სამშობლოს სიყვარულზე, მაშ მამას სახლისას ნება ექნება თოფ-იარაღი დაჰყაროს მამულისათვის ომის დროს და გამოიქცეს ცოლ-შვილის საშველად,

ილია ჭავჭავაძე – „რას ნიშნავს ქართველებისათვის „დედა”?!

„ქართველებისათვის „დედა” მარტო მშობელი არ არის. ქართველი ღვიძლ ენასაც „დედა-ენას” ეძახის, უფროს ქალაქს – „დედაქალაქს”. მკვიდრსა და დიდ ბოძს სახლისას – „დედა-ბოძს”.