Category Archives: ფრაზეოლოგია

„ცხოვრებისეული ფრაზეოლოგია”

„ყოველგვარი საუბარი, კამათი, პოლემიკა იმავე წუთს კარგავს აზრს, რა წუთსაც მოკამათენი გადიან საკამათო სფეროდან და ერთმანეთის პიროვნულ წყენინებას ერთგვარი არგუმენტაციის დატვირთვას აძლევენ”.

ფილიპ დორმერ სტენჰოპი (ლორდი ჩესტერფილდი) წერდა…

„გონიერი კაცი შეიძლება ჩქარობდეს, მაგრამ ნაჩქარევად არასოდეს არაფერს არ გააკეთებს. მან იცის, რომ რაც ნაჩქარევია, უცილობლად ცუდი ნაკეთებია”.

ოშო წერდა…

„ძველ ებრაულ ენაში სიტყვა „ცოდვას” მშვენიერი განმარტება აქვს და „მიზანდაკარგულს” ნიშნავს. ცოდვილი ის არის, ვისაც გზა აებნა, ვინც დაკარგა მიზანი”.

„ცხოვრებისეული ფრაზეოლოგია”

„არავინ ებრძვის საკუთარ თავს და ხალხისთვის თავდადებულ ადამიანებს ისე სიამოვნებით, როგორც თვითონ ხალხი”.

ფრიდონ ხალვაში წერდა…

„ღმერთმა ნუ ქნას, სადმე ქართველს ქართველობა არ უნდოდეს”.

„ცხოვრებისეული ფრაზეოლოგია”

„ჩვენ იმ ადამიანებზეც კი ძალზე ცოტა რამ ვიცით, ვისაც ახლოს ვიცნობთ”.

„ცხოვრებისეული ფრაზეოლოგია”

„ქვეყნის მთავარ სატკივარს დღემდე ვერავინ უშველა: ხალხს კუჭი ვერ ამოუძღო”. 

სომერსეტ მოემის ნააზრევი…

„ვის არ უთქვამს ტყუილი, თანაც ერთი კი არა – ასზე არა ნაკლები”.

ჯალალედინ რუმის ნააზრევი…

„მე დიდხანს დავეძებდი ღმერთს ქრისტიანთა შორის, თუმცა ის ვერ ვიხილე ჯვარზე; ვიყავი ინდუსებისა და ბუდისტების ტაძრებში, თუმცა მე იქ ღმერთის კვალიც კი არსად არ შემხვედრია;

უილიამ შექსპირი წერდა…

„დიდი ტკივილია შვილთა უმადურება… ეს იმას ჰგავს, რომ პირმა კბენა და ღრენა დაუწყოს ხელს, რომელიც აწვდის მას საზრდოებას”.