Tag Archives: პოეზია

ხუტა ბერულავა – „საქართველო”

საფიცარო დედასავით,

მზის შუქივით სანატრელო,

მორის ფოცხიშვილი – „ხელოვნება”

რა ბინდისფერი ყოფილა წუთისოფელი თეთრი,

რა უბედური ყოფილა ბედნიერების ღმერთი.

კორეული პოეზიის კლასიკური ფორმიდან – სიჯო…

ძნელია კაცთა შორი გაძლება!

ჰა,ისევ ვტკბები მიწის სურნელით.

დუ ფუ – „ჭრიჭინა”

პატარა არის ძლივსშესამჩნევი,

თითქმის უჩინო ჭრიჭინობელი,

ხუტა ბერულავა – „როდესაც შვილი შინიდან მიდის”

როდესაც შვილი შინიდან მიდის,

რომ გაჰყვეს ტოლებს,გზებსა და შუკებს,

ომარ ხაიამის პოეზიიდან…

მწუხრში ფრინველთა ჩუმი კვნესა რომ შეიცნობა,

რად ჭმუნავს,იცი,მგალობელთა ხმათა მისნობა? -

გალაკტიონ ტაბიძე – „ფრთხილად”

ფრთხილად,ხელი არ შეახო ჩემს დაფარულ გულის ძგერას,

გული იგი არ დაინდობს შენს უმანკო ბედისწერას!

გივი ძნელაძე – „მეცხრამეტე საუკუნეში დაბადებული ბერიკაცის პრეტენზიები”

თქვენს საუკუნეს რაღაც ეშლება -

უფლის საქმეში ხშირად ეჩრება,

გალაკტიონ ტაბიძე – „არც სილაჟვარდე გამოჩნდა ზეცის…”

არც სილაჟვარდე გამოჩნდა ზეცის,

არც დედამიწად ქარის გოდება,

მიხეილ ქვლივიძე – „დრო”

დრო გადისო, – ვინა ბრძანა?

არაფერიც არ გადის!