Tag Archives: პოეზია

იოსებ გრიშაშვილი – „ამონათქვამი”

დე დამამციროს ხალხის თვალში უგუნურთ ბრბომა,

დაე დამცინოს, შემიგინოს ღვაწლი და შრომა;

ევგენი ბართაია – „მზისკენ გადებულ ვარსკვლავთა ხიდით”

იქნებ გაბზარა სული ყინულმა

და ძირს დაცვივდა ვარდის ფოთლებად.

ევგენი ბართაია – „წამი”

მთებს რომ გახედავ, ისევ მთებია

და ბიბინებენ მწვანედ კორდები…

ვაჟა-ფშაველა – „გიორგი სააკაძის სურათზე”

ცალკერძ შენა ხარ და შენს პირდაპირ

მეორე სახე მე მეხატება

სიმონ ჩიქოვანი – „უცნაური სურვილი”

ჩემი სიკვდილი თუ მოვა მარტოდ,

უნცა ვიცოდე სახება მისი.

შოთა ნიშნიანიძე – „დრო ამ გორაკებს”

დრო ამ გორაკებს სვავივით კორტნის,

მზით ჩაჟანგულა პაპის საძვალე.

მუხრან მაჭავარიანი – „თბილისი. მთწმინდა. აკაკი წერეთელს”

თუმცა ქართველებს დაავიწყდათ სიბრძნე: ძმა ძმითა,

კაცისა გულშიც შედარებით უფრო აცივდა,

მუხრან მაჭავარიანი – „XVIII საუკუნე”

საბრალო საქართველო, ობოლი ბავშვივით,

გამვლელს და გამომვლელს მუხლებზე ეხვეოდა:

სიმონ ჩიქოვანი – „ორი ფრთა”

არ მიხერხდება კენტად სიმღერა,

გაქრება მისი მსუბუქი ბოლი.

სადეყ ჰედაიათი – „სამუდამოდ აქ დარჩება”

მოგზაურმა,

ამ ქვეყანას