Category Archives: პოეზია

ლადო ასათიანი – „ოდა ვენახს”

ისმინეთ ქება ვენახის, ველებო ვენახოვანო,

რაფიელ, ტკბილო მგოსანო, ვაზის მიჯნურო მხცოვანო,

შოთა ნიშნიანიძე – „კლინიკური სიკვდილის შემდეგ”

- უკან დავბრუნდი სამოთხიდან ორი დღის მკვდარი…

ასე ხუმრობდა ერთი კაცი, სიტყვით ქველობდა:

ეკატერინე ჰორნ – „დღეს, გამთენიას…”

დღეს, გამთენიას, პირჯვარს იწერდა,

მერის აჩრდილთან გალაკტიონი,

შალვა ფორჩხიძე – „ია”

შენ გაგივლია აქ ამ ბილიკზე

და შეგინიშნავს პატარა ია…

მუხრან მაჭავარიანი – „დედაკაცი”

- სამოთხე იყო…

დედაკაცმა დაგვაკარგვინა.

მუხრან მაჭავარიანი – „იქნება ასე”

„ – გახსოვს?! – “

ეს სიტყვა

იოსებ ნონეშვილი – „რას გიყურებ?”

რას გიყურებ?

სურთ ამ თვალებს უმეცართ,

იოსებ ნონეშვილი – „შენ სიყმაწვილის გაზაფხულზე დამტოვე მარტოდ”

შენ სიყმაწვილის გაზაფხულზე დამტოვე მარტოდ,

გულს მიღონებდა მწუხარების უმანკო ცრემლი.

იოსებ გრიშაშვილი – „მიხმარე ფარად”

როს გაგირისხდეს ბედის ვარსკვლავი,

ყოველმხრივ რისხვა თავს დაგატეხოს,

იოსებ გრიშაშვილი – „სანთლის ტირილი”

და მე ვწერდი: როს ბულბული ბულბულობდა ბაღში წყნარად,

ვით დატუქსა თეთრმა ვარდმა, აჯა ვით არ შეუწყნარა;