Category Archives: პოეზია

შოთა ნიშნიანიძე – „არა მინდა რა”

არა მინდა რა, მილხინს თუ მიჭირს,

არაფერს არ ვთხოვ ბედს ჩაციებით,

მურმან ლებანიძე – „შენ – სქართველო ხარ!”

იცოცხლე, მე ვიღორძინო, იცოცხლე, ვიქცე ბალღად,

იცოცხლე, მე მოგილხინო, თუ შენ მეყოლე კარგად!

შოთა ნიშნიანიძე – „წიგნებს, რომლებსაც ვერ წავიკითხავ”

წიგნებს, რომლებსაც ვერ წავიკითხავ,

ლექსებს, რომლებსაც ვერასდროს დავწერ,

შოთა ნიშნიანიძე – „სტუმარს არა თუ პატივი ვეცით”

სტუმარს არა თუ პატივი ვეცით -

აქ ყველა მასპინძელივით ცხოვრობს.

მუხრან მაჭავარიანი – „დონ კიხოტი”

ვემთხვევი შენსას, დონ კიხოტო, ჟანგიან შპაგას!

ოქროსი მინდა შენს როსინანტს დავაკრა ნალი!

მორის ფოცხიშვილი – „უუფლებოთა უფლებისათვის”

თექვსმეტ წლამდე უუფლებო ქალ-ვაჟებო,

თქვენ უფლებებს

მორის ფოცხიშვილი – „ანტიაერობიკა”

ერთი, ორი, სამი, ოთხი, -

მანჭვა-გრეხით, ხოხვით, ფორთხვით!

მუხრან მაჭავარიანი – „იყო და არა იყო რა”

იყო განთქმული პურადად,

ცხოვრობდა ჩინებულადა,

მორის ფოცხიშვილი – „მკვდრული სიჩუმე”

ვინ შეადარა დუმილი სიკვდილს,

ვინ სთქვა პირველად „სიჩუმე მკვდრული”, –

მორის ფოცხიშვილი – „ქართველებში”

ვისხედით და ვიხსენებდით გარდაცვლილებს,

შინმოუსვლელ მამებსა და ძმებს.