Category Archives: ფილოსოფია

ჟან-ჟაკ რუსოს ფილოსოფიიდან…

„ადამიანი მეტისმეტად კეთილი არსებაა,რათა გახდეს სხვა ადამიანთა იარაღი,არ უნდა გამოვიყენოთ იგი რაიმე საქმისათვის,თუ არ დავეკითხეთ,შეჰფერის თუ არა ეს საქმე მას,

„აი,მარადისობის სიმბოლო!”

აი,მარადისობის სიმბოლო,საშინელი მარადისობისა… როცა კაცი მარტო რჩება და აღარ გასცქერის მომავალსა და ოცნებას,თვალწინ გადაეშლება შემზარავი უფსკრული მარადისობისა.

„ხეც ადამიანს ჰგავს!”

ერთი მრავლისმეტყველი აფრიკული ანდაზაა: „ბუმბერაზი ხეები ეცემიან, და მათი ფოთლებით თხები კი იკვებებიანო”.ხეც ხომ ადამიანსა ჰგავს.ხეც ხომ სულდგმულია,

ფილიპ დორმერ სტენჰოპ ჩესტერფილდი – „სიცრუით გატაცებული ადამიანები”

„არიან სიცრუით გატაცებული ადამიანები,რომელნიც ამ სიცრუეს უვნებლად თვლიან და გარკვეული აზრით მართლაც ასეთად შეიძლება მივიჩნიოთ,რადგან არავისთვის ზიანი არ მოაქვს,თვითონ მათ გარდა.

„უსიყვარულოდ”

ისტორიამ შემოგვინახა რომაელი ქალის – არიას ერთგულების გასაოცარი ამბავი: რომის მიზანთროპმა და პათოლოგმა იმპერატორმა ნერონმა არიას ქმარს თვითმკვლელობა მიუსაჯა.შეშინებული ქმარი რომ გაემხნევებინა,

Genia.Ge-ს ფილოსოფიიდან…

„შემცდარია ერთი ყველაზე გავრცელებული ცრუმორწმუნეობა,თითქოს ყოველ ადამიანს ჰქონდეს თავისი განსაკუთრებული თვისება:

Genia.Ge-ს ფილოსოფიიდან…

არსებობენ ადამიანები,რომელნიც დაავადებულნი არიან პოლიტიკური მოღვაწეობის მოთხოვნილებით და ამის შესაძლებლობა კი არ მოეპოვებათ თავიანთი კაბინეტების ოთხკედელში,ან ოჯახურ ცხოვრებაში.ისინი ვერ იტანენ მარტოობას,

„სიბრძნის წუთი”

მოხუცი კაცი და მისი პატარა შვილიშვილი გზაზე მიდიოდნენ.კაცი ვირზე იჯდა,მისი შვილიშვილი კი ვირს წინ მიუძღოდა.უცებ მათ კაცი შემოხვდათ:

იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთე წერდა…

„თუ შემეკითხებიან – არის თუ არა ჩემში მისდამი (ქრისტესადმი) თაყვანისცემის გრძნობა,მე ვეტყოდი: დიახაც-მეთქი.მე ქედს ვიდრეკ მის წინაშე,რადგან მას ზნევობრიობის უზენაეს პრინციპის განცხადებად ვთვლი.

ალექსანდრე გერცენი წერდა…

„მე მძულს,განსაკუთრებით,დემაგოგიური მლიქვნელობა ბრბოს წინაშე,მაგრამ კიდევ უფრო მეტად მძულს არისტოკრატიული ცილისწამება ხალხის მიმართ,როდესაც გაუბედურებულ,გაღატაკებულ და დამცირებულს ადამიანებს გარყვნილ ცხოველებად წარმოგვიდგენენ,ამით ისინი სხვებს თვალს უხვევენ და საკუთარი სინდისის ხმას ახშობენ.