Category Archives: ლიტერატურა

ამონარიდი ემილ ზოლას რომანიდან – „ქალთა ბედნიერება”

„მაღაზიები სწორედ ქალების გამო ექიშპებიან ერთმანეთს,სწორედ ქალების მახეში გაბმას ცდილობენ,როცა ვიტრინებით ახვევენ თავბრუს,უღვიძებენ ახალ ვნებებს. მაღაზიები წარმოადგენენ უდიდეს ცთუნებას,რასაც ქალი საბედისწეროდ აჰყვება ხოლმე:

ამონარიდები ლორენს სტერნის ნაწარმოებიდან – „სენტიმენტალური მოგზაურობა საფრანგეთსა და იტალიაში”

„სიღატაკის შვილები გარს რომ შემოგეხვევიან,ნურავინ იტყვის, „ჯანდაბას მაგათი თავიო” – ეგ ხომ იგივეა,ძნელ გზას გაუყენოთ რამდენიმე წუთისოფელგაარმებული კაცი თუ ქალი,რომლებიც უმაგისოდაც შავ დღეში არიან”.

ამონარიდები ლორენს სტერნის გენიალური იუმორისტული ჟანრის რომანიდან – „ჯელტმენი ტრისტამ შენდის ცხოვრება და შეხედულებანი”

„რაკი ყველანი ბაზრის შესახებ მონაგების მიხედვით მსჯელობენ, – მე დედამიწას ისევ და ისევ ვაცხადებ ყველაზე მურდალ და უმაქნის სამყაროდ,რომელიც კი ოდესმე წარმოქმნილა”.

ამონარიდები თედორე დოსტოევსკის მოთხრობიდან – „თეთრი ღამეები”

„რა ჩქარა მიფრინავს წლები! და კვლავ კითხულობ: რა უყავი შენს წლებს? სად დაასამარე შენი საუკეთესო ხანა? ცხოვრობდი თუ არა შენ?

ამონარიდი შტეფან ცვაიგის ლიტერატურული ესკიზიდან – „დოსტოევსკი”

„ევროპა? ვითომდა რაო? ეს ხომ ეკლესიის ეზოა,ეგებ ძვირფასი საფლავებითაც მოფენილი,მაგრამ ეს საფლავები ამყრალებულან სიდამპლისაგან,რომელიც ახალი მოსავლისათვის სასუქადაც კი აღარ გამოდგება.

ამონარიდები შტეფან ცვაიგის ნოველიდან – „ლეგენდა ტყუპ დებზე”

„სამყაროს შემქმნელმა,როცა მამაკაცს ჰქმნიდა,რაღაც უკუღმა შეჰქმნა,ამიტომაა,რომ დედაკაცებისაგან იმის საწინააღმდეგოს მოითხოვენ,რასაც ისინი სთავაზობენ.

ამონარიდები ოთარ ჭილაძის რომანიდან – „მარტის მამალი”

„მშობლის საფლავის მომშლელი,თავადაც ვერ ეღირსება დამარხვას,იმიტომ რომ,მშობლის საფლავი თავისებური,შეიძლება,უცნაური განძთსაცავიცაა შთამომავლისთვის,რამდენადაც განძი,ამ შემთხვევაში,სხვა არაფერია,თუ არა მიწიერი სიმშვიდე და მარადიული სასუფეველი”.

ამონარიდები ჰენრიკ სენკევიჩის რომანიდან – „ვიდრე ჰხვალ”

„ჭეშმარიტება,სადღაც  ისე მაღლა სადგურობს,რომ თვითონ ღმერთებსაც ოლიმპოსის მწვერვალთან ვერ დაუნახავთ იგი”.

ამონარიდები შტეფან ცვაიგის ნოველიდან – „ფანტასტიკური ღამე”

„ვინც ერთხელ დაეუფლა საკუთარ თავს,ის არაფერს არ დაჰკარგავს ამქვეყნად და ვინც ერთხელ შეიცნო ადამიანი საკუთარ თავში,იმას ესმის ყველა ადამიანის გულისთქმა”.

ამონარიდები ანატოლ ფრანსის გენიალური ავტობიოგრაფიული ქმნილებიდან – „სიცოცხლის ყვავილობა”

„თუ საღად ვიმსჯელებთ,თუ ჩვენი ქვეყნის მსგავსად შექმნილ ყველა პლანეტაზე ცხოვრობს,ან იცხოვრებს სულდგმული,თუ იქაური მცხოვრებელებიც იმავე კანონებს ემორჩილებიან,რომელთაც ჩვენ ვმონებთ,ბოროტებას არა ჰქონია საზღვარი; მას უსასრულო სამყარო მოუცავს და ბრძენ კაცს ისღა დარჩენია,გაექცეს სიცოცხლეს,ანდა მასხრად აიგდოს იგი”.