Category Archives: ლიტერატურა

ამონარიდები გიორგი ხორგუაშვილის მოთხრობებიდან…

“აფსუს,ქართველი კაცის გულო!

სიმართლისა და სიკეთისათვის გიძგერია,სამშობლოს სიყვარულით ანთებულხარ და ხვეულ გზასავლებზე გიშუქებია.შურისძიებისათვის ანთებულხარ,მეომრისათვის ძალა არ გამოგილევია და უძლეველად გიქცევია,მეოფლისათვის ოფლი შეგიყვარებია,კაცური კაცისათვის სიმშვენიერე მიგიცია.ბაჯაღლოსავით უზადო ყოფილხარ,მხოლოდ ერთი ზადი გქონია,საძულველი ნაკლებად გძულებია,სასიყვარულო გადამეტებით გყვარებია.

ინაიათ ულ-ლაჰ ქანბუს წიგნიდან – “ერთგული და მოღალატე ცოლები”

“სიყვარული ისეთი მბრძანებელია,რომლის ხასიათს ადვილად ვერ ჩაწვდები, და ისეთი გამგებელია,რომლის პატიოსნების კალთაც ამქვეყნიური სიბინძურით არ იბილწება.

ვალენტინ რასპუტინის რომანიდან – “უკანასკნელი ვადა”

“მხოლოდ ის არ კვდება,ვისაც დაბადება არ უწერია.სიკვდილიც ხომ მხოლოდ ამისთვისაა მოვლენილი ამ ქვეყნად და ვალდებულია აღასრულოს თავისი ვალი”.

კონსტანტინე გამსახურდიას რომანიდან – “დიონისოს ღიმილი”

“ადამიანს დაავიწყდა ღმერთი და გაცოფდა”.

ამონარიდები ნიკო ლორთქიფანიძის ნაწარმოებებიდან…

 ” – ღმერთი! ღმერთი! რა უჭირს იმ ღმერთს,უბრძანოს ოსმალოს იქნება თუ სპარსელს,რაჭის ერისთავს იქნება თუ ჩვენ მეფეებს,”გაჩერდი,შენ ტყავში დაეტიე,ნუ აწიოკებ მეზობელს,თვარა,ჩემი ანგელოზების რაზმით ნაცარ-ტუტათ გაქცევო”.პატარა კაცებს გვითხრას,”ნუ ქურდობ,საზღვარს ნუ გადაწევ,თორემ რაც გაქ,იმასაც გაგიტიალებო”.არა,დამჯდარა ის დალოცვილი და სეირს უყურებს,რავა ვჭამთ ერთმანეთს…

სოფრომ მგალობლიშვილის მოთხრობიდან – “ჯორ-ზაქარა”

“მე რომ პირუტყვთა მფარველ საზოგადოებისა ვიყო,სასტიკად ავკრძალავდი პირუტყვების ხოცვასა.რამდენი პირუტყვია,რომ ადამიანის უმჯობესია”. 

ჯემალ რატიანის ნაწარმოებიდან – “მდინარისა და მთებს გაღმა”…

“ხელოვანი,სანამ საყოველთაოდ აღიარებული შეიქმნებოდეს,იძულებულია,გაუძლოს არაკეთილისმოსურნეთა ეჭვებს,

ამონარიდები იცხოკას მერასის ნაწარმოებებიდან…

“ძეგლებს მხოლოდ მკვდრებისთვის არ დგამენ.

ხანდახან ცოცხლებსაც უნდა დაედგას.უნდა დაედგას ყველაზე ცოცხალს ცოცხალთა შორის”.

ამონარიდი ნაირა გელაშვილის მოთხრობიდან – “სერსო”

“ღმერთო ჩემო,აბა როდის არის,რომ განშორების მიზეზი,რაიმე საგანივით ერთნიშნა ნივთივით თვალწინ გედოს? განა არ არის ეს აზრის პოვნის პროცესი,როცა იმისდა მიუხედავად კარგია ცხოვრება თუ ცუდი,მძიმეა თუ გასახარელი,რაც დაგემართა,მთავარი ის არის,აზრს მიაგნო,რა რატომ ხდება.

მიხეილ ბულგაკოვის ნაწარმოებიდან – “თეატრალური რომანი”

“ეშმაკსაც წაუღია ენა! საქმე ენა არ გახლავთ”.