Category Archives: ლიტერატურა

თამაზ ბიბილურის რომანიდან – “შვიდი ხმისა და ტოროლასათვის”

“ტოროლამ ერთბაშად იგრძნო,რომ ზემოთ აფრენა აღარ შეეძლო,სხვა დროს კი როდის აღარ აფრენილა,სწორედ ლაჟვარდის იმ კამარაში,სადაც ყველაზე უფრო ლაღად სტვენდა,ყველაზე უფრო აუხსნელი სიხარულით თრთოდა.მიიხედ-მოიხედა და უკვე სრულიად მარტო იყო.

ანა ანტონოვსკაიას რომანიდან – “დიდი მოურავი”

“იქ,სადაც ყველაფერი ნებადართულია,წარმოუდგენელი სისწრაფით ვითარდება მტაცებლური ინსტიქტები,როგორც ტირანიის შედეგი.უმაღლესი ხელისუფლების წარმომადგენელი იჭურვება ყაჩაღის იარაღით,ირჩევს მსხვერპლს და ვაი მას,ვინც მის ბადეში მოხვდება.ზეიმობს უუფლებობა,ადამიანის ღირსება დათრგუნულია,მართლმსაჯულება დუმს,ჯალათი ხარხარებს.

ანტონ ფურცელაძის რომანიდან – “მაცი ხვიტია”

“შიმშილი არის ყველას გამბედველი.კაცთა თავისი თავი ყველას ურჩევნიან.კაცის თვისება და აგებულება ისეთია,რომ თავის გარეშე სხვა ყველას ისე უყურებს,როგორც თავის რჩენისა და კეთილდღეობის ღონისძიებას.შიმშილი არის პირველი შემძვრელი კაცისა.ქვეყანა არის სარკე კაცისა.შიმშილი აღვიძებს კაცის გულში სურვილსა,რომელსაც უეჭველი დაკმაყოფილება უნდა,თუნდაც რომ კაცი თვით რკინის ხასიათისა იყვეს,სურვილს იკლავენ ძარცვითა და მტაცებლობით”.

ამონარიდები თამაზ ჭილაძის რომანიდან – “კაქტუსის ბაღი”

” – რატომ არის,რომ სამუდამო სიკვდილისთვის მარტო ადამიანი გაწირა ღმერთმა? ბუნებაში ხომ ყველაფერი დროებით კვდება – ფოთოლი იქნება ის,თევზი თუ ჩიტი.იმიტომ,რომ არც ფოთოლმა,არც თევზმა და არც ჩიტმა არ იციან თავიანთი ფოთლობის,თევზობისა და ჩიტობის ამბავი.არ იციან,რას წარმოადგენენ.მარტო ადამიანმა იცის ეს და ამიტომაც კვდება,სამუდამოდ…”

მიგელ დე სერვანტეს საავედრას რომანიდან – “დონ კიხოტი”

“თუ გინდა იმ ხალხის გული მოინადირო,ვისი ბედ-იღბალიც შენ გაბარია,სხვათა შორის,ორი რამ უნდა გახსოვდეს: ჯერ ერთი,ყველას მიმართ ალერსიანი უნდა იყო და მეორეც,ეცადე,მაგ შენს კუნძულზე სურსათ-სანოვაგე ბლომად იქონიო,რადგან არაფერი ისე სასტიკად არ ამქისებს და ამძვინვარებს ღატაკთა გულს,როგორც შიმშილი და სიძვირე.

მიგელ დე სერვანტეს საავედრას შედევრიდან – “დონ კიხოტი”

“გახსოვდეს,სანჩო,თუ სიქველის გზას აირჩევ და ქველმოქმედებას დაისახავ ცხოვრების მიზნად,შურის თვალით აღარ დაუწყებ ყურებას იმათ,ვისაც წინაპრებად მეფეები და მთავრები ჰყავს,რადგანაც გვარიშვილობა მემკვიდრეობითია,სიქველე კი – შეძენილი და მას თავისთავადი ღირებულება აქვს,რასაც გვარიშვილობა ვერ დაიკვეხნის.

მიგელ დე სერვანტეს საავედრას უკვდავი ქმნილებიდან – “დონ კიხოტი”

” – თავისუფლება,სანჩო,ესაა ერთ-ერთი ყველაზე უძვირფასესი განძი,რომელსაც ზეცა ანიჭებს ადამიანს; ვერავითარი სხვა საუნჯე,ვერც მიწის წიაღში დაფლული და ვერც ზღვის ფსკერზე დამალული,ახლოსაც ვერ მივა მასთან.თავისუფლების,ისევე როგორც ღირსების გულისათვის,შეიძლება თავი გასწიროს კაცმა. და პირიქით,მონობაა ერთ-ერთი ყველაზე უდიდესი უბედურება,რაც შეიძლება თავს დაატყდეს ადამიანს.იცი,რად ვამბობ ამას?

გურამ დოჩანაშვილის გენიალური მოთხრობიდან – “კაცი,რომელსაც ლიტერატურა ძლიერ უყვარდა”

“ჩვენ ძლიერ გვიყვარს ლიტერატურა, და თქვენგან… განსხვავებით… სიკვდილისაც ნაკლებად გვეშინია,რადგან მრავალჯერ მოვმკვდარვართ და ყველაფერი,აჰ,ყველაფერი გამოგვიცდია – მეფედ ვყოფილვართ,სიკეთისათვის ხმლით გვიბრძოლია,ხან დაფნა დაგვიდგამს თავზე; ხანაც – ეკალი.სქელი ხალიჩაც გაუშლიათ ჩვენს სავალ გზაზე,ყვავილმოყრილი, და ნაკვერცხლებზეც შიშველ ფეხისგულებით გვივლია… ქარაფშუტულად გვიქაქანია,მოცლილნი,ენას ვატლიკინებდით და ესეც მომხდარა,ბაგედახშულთ,უთქმელთ,დიდხანს გვიტარებია უცხო საიდუმლო,ეჰ,ის ხმაური მაინც გვესმოდა…

თამაზ ჭილაძის რომანიდან – “ჩამავალი მზის სხივი”

“ყველაზე დიდი უბედურება ალბათ ისაა,ვიღაცას რომ მიადგები,ან შემთხვევით წააწყდები,ის ვიღაცა ადამიანი გგონია,ფიქრობ,ადამიანურად მომექცევაო,თუნდაც იმას მაინც გკითხავს,რა გიჭირსო,მაგრამ აღმოჩნდება,რომ ის ვიღაცა ადამიანი არ არის,აღარ არის,დაავიწყდა,როდისმე ადამიანი თუ იყო და ამიტომ გირჩევნია ისევ ძაღლებმა დაგგლიჯონ,ვიდრე იმ კაცს შენი გასაჭირი შესჩივლო.უნდა ეცადო,შენი გაჭირვება ბოლომდე დამალო,როგორმე გაუძლო და არ თქვა,არ გაამხილო,მაგრამ თუ იტყვი,დარწმუნებულიც უნდა იყო,რომ გაგიგებენ…”

თამაზ ჭილაძის დიდებული რომანიდან – “ბრეიგელის მთვარე”

“სადღაა საზოგადოება.პირველი,რაც ჩვენ თვალწინ გაქრა თუ მოკვდა,საზოგადოება,საზოგადოებრივი აზრი იყო.ახლა მისი უსახო ნაფლეთები,ნარჩენები დაფარფატებენ ქუჩებსა თუ პარკებში.ასეირნებენ ათასნაირი ხერხით,ცდით,მეთოდით გადაჯიშებულ ცხოველებს,რომლებსაც რახანია დაავიწყდათ,თუ დაავიწყეს,დარაჯები და მონადირეები რომ იყვნენ და ურჩევნიათ ასე ყელზე ჯაჭვებშებმულებმა გაატარონ ცხოვრება,ანუ პატრონებს უფრო დაემსგავსონ,ვიდრე წინაპრებს”.