Category Archives: ლიტერატურა

ამონარიდები ლიტერატურული ნაწარმოებებიდან…

„როდესაც საჭმელ-სასმელით გამოვძღებით,სწორედ ისეთნი ვხდებით,როგორნიც არ უნდა ვიყოთ.საჭმლის მონელების დროს კუჭი ჩვენს გონებას თავის ჭკუაზე წაიყვანს,მეტისმეტი მოდუნება და მოსვენება კი ავხორცულ სურვილებს აღგვიძრავს,ასე ადვილად რომ გვიმორჩილებს ხოლმე”. – იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთე (გიოც ფონ ბერლიხინგენი)

ამონარიდები იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთეს პიესიდან – „ეგმონტი”

„ადამიანები მხოლოდ მაშინ კი არ არიან ერთად,როცა ერთად ცხოვრობენ ხოლმე,არამედ ჩვენგან განშორებულებმა,შორს წასულმაც შეიძლება იცოცხლოს ჩვენთვის”.

ამონარიდი ვიქტორ-მარი ჰიუგოს რომანიდან – „საბრალონი”

„ღვინო მწყურია,რომ სიცოცხლე დავივიწყო! არ ვიცი,სწორედ,ვისი გამოგონილია სიცოცხლე,მაგრამ საზიზღარი კი არის! წამიერია და გროშად არა ღირს! კისერს მოიტეხს,ვინც ცოცხალია! სიცოცხლე სურათია მიმზიდველი და თან შხამიანი.ბედნიერება – ძველი ჩარჩოა,მარტო ერთ მხარეს შეღებილი.

ამონარიდები იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთეს პიესიდან – „ეგმონტი”

„თუკი მოვალენი ვართ თავი გავწიროთ ათასეული ადამიანებისათვის,იმის უფლებაც გვაქვს,იმავე ადამიანთა გულისათვის თავს გავუფრთხილდეთ”.

ამონარიდი რევაზ მიშველაძის ნოველიდან – „უფანდუროდ ნამღერი”

„არ დაიღალოთ და არ მოგწყინდეთ,ამ ერთს გთხოვთ მხოლოდ.სიმართლის გასაღები მარტო ჩვენ გვაქვს ჯიბეშიო,ამასაც ნურასოდეს იფიქრებთ.კაცს ფიქრის გაცხადების რომ შეეშინდება,ის კაცი თქვენი ერთგული ვერ იქნება,ბაბა.

ამონარიდები ბორის პასტერნაკის რომანიდან – „ექიმი ჟივაგო”

„ყველა დედა – დიდი ადამიანის დედაა და მათი ბრალი როდია,მერე და მერე წუთისოფელი ზოგიერთ პირმშოს ხელს თუ მოუცარავს”.

ამონარიდები ვიქტორ-მარი ჰიუგოს რომანიდან – „საბრალონი”

„ – როგორ არა ვთქვა? მკვდრებისთვისაც კი არ არის თანასწორობა!

ამონარიდები ონორე დე ბალზაკის რომანიდან – „გამქრალი ოცნებანი”

„დიდი პიროვნებები უსინდისობის ჩადენით სულმდაბალ ადამიანებს არ ჩამოუვარდებიან მაგრამ,დიდი პიროვნებები უსინდისობას ფარულად ჩადიან”.

ამონარიდი ონორე დე ბალზაკის რომანიდან – „გამქრალი ოცნებანი”

„თქვენ რომ ისტორიაში მოვლენათა ადამიანური მიზეზები გეძებნათ იმის ნაცვლად,რომ დაგეზეპირებინათ მასზე გაკრული ეტიკეტები,ისწავლიდით როგორ მოქცეულიყავით.ფაქტების თავმოყრიდან ალალბედზე გამორჩეულმა ამგვარმა შემთხვევებმა მიმიყვანეს შემდეგ კანონამდე:

ამონარიდები ქართველი მწერლების ნაწარმოებებიდან…

„ცოცხლები მკვდრებს ისე მაგრად უხვევენ პირს,თითქოს ეშინიათ სიკვდილის შემდეგ ის არა თქვან,რაც სიცოცხლეში დაუმალავთ,რითაც დაღუპულან და რაც იმ ქვეყნად გაჰყოლიათ დარდად.სიკვდილის შემდეგ არა თქვანო, – ეშინიათ,შევრცხვებით,თავი მოგვეჭრება…” – ჯემალ თოფურიძე (დიოსკურია ზღვაში ჩაძირული ქალაქია)