Tag Archives: სიბრძნის წუთი

„სიბრძნის წუთი”

ერთხელ,წელთა სიმრავლითა და სიბრძნით დამძიმებულ ბუდისტ განდეგილს ორი ძმა ეახლა.

„სიბრძნის წუთი”

ერთ მეფეს დაბადების დღეზე პოეტმა საკუთარი ლექსი მიუძღვნა,რომელშიაც მგოსანი იმ ბედნიერ დღეს ასხამდა ხოტბას,როდესაც მონარქი ქვეყანას სასიკეთოდ მოევლინა.

„სიბრძნის წუთი”

მას შემდეგ,რაც ერთ არაბ ქალს ქმარმა სილა გააწნა,გაბრაზებულმა მამასთან გაიქცა საჩივლელად:

„სიბრძნის წუთი”

მოხუცი კაცი და მისი პატარა შვილიშვილი გზაზე მიდიოდნენ.კაცი ვირზე იჯდა,მისი შვილიშვილი კი ვირს წინ მიუძღოდა.უცებ მათ კაცი შემოხვდათ:

„სიბრძნის წუთი”

ერთხელ ყაისს,რომელსაც თავდავიწყებით უყვარდა ლეილი და მის გამოისობით ცრემლს აფრქვევდა და სიცოცხლესაც კი თმობდა,მეფემ სთხოვა,შენი მიჯნური გამაცანიო.

„სიბრძნის წუთი”

„ – ქალო,ხომ არ გაგიჟდი! როგორ უნდა გაჰყვე ისეთ ადამიანს,რომელსაც სულს იქით ღვთის განაჩენი არაფერი აბადია?

„სიბრძნის წუთი”

ბებია თავის პატარა შვილიშვილს მუდამ ერთსა და იმავე დარიგებას აძლევდა: „როდესაც დიდი გაიზრდები და ცხოვრებისეული პრობლემებისაგან სული დაგიმძიმდება, – ეკლესიას მიაშურე.იცოდე,რომ იქ ყოველთვის იპოვი სულიერ შვებას”.

“სიბრძნის წუთი”

ერთხელ ბაზარში მყოფი მდიდარი და გავლენიანი მოქალაქე გაქურდეს.მომპარავის დაკავება ვერ მოხერხდა,თუმცა ჟანდარმერიამ ბაზრის ყველა შესასვლელი გადაკეტა,ხოლო შიდა პერიმეტრიდან გარეთ გასვლა კი ყველას აუკრძალა.

“სიბრძნის წუთი”

ერთმა ჩინელმა გლეხმა ცული დაკარგა.მან ეჭვი უმალვე მეზობლის ბიჭზე მიიტანა.რამდენიმე ხნის განმავლობაში იგი ცულის მოპარვაში ეჭვმიტანილ მეზობლის ბიჭს დიდი გულისყურით აკვირდებოდა: ცულის მპარავივით დადის; ცულის მპარავივით იყურება; ცულის მპარავს მიუგავს სიტყვა-პასუხი, – ფიქრობდა ეჭვით შეპყრობილი კაცი.

“სიბრძნის წუთი”

ერთ-ერთი ცრუპენტელა ძველ ბერძენი მცირე სკვითიას ეწვია.ამაო ლაყბობამ და ცრუმეტყველებამ იგი სკვითების დაცინვის ობიექტად აქცია.”თქვენ,სკვითები,ვალდებულები ხართ პატივისცემით მომეპყრათ,რადგან მე სწორედ იმ ქალაქის შვილი ვარ,სადაც – პლატონი დაიბადაო”, – განუცხადა ერთ დღეს ბერძენმა სკვითებს.