Tag Archives: ამონარიდები დავით კვიცარიძის რომანიდან – „მწვანე ქალაქი”

ამონარიდები დავით კვიცარიძის რომანიდან – „ნდობა”

„ – ხომ გაგიგონია ასეთი რამ? საპატარძლოს აქებენ, ცაში აიყვანენ, ათას საბუთს დაგისახელებენ მის შესამკობლად. რა თვალი, რა ყური, რა ხელსაქმე და ათასი ამისთანა. მერე ნახავ, ახლოს გაეცნობი და სრულიად ჩვეულებრივი გოგო შეგრჩება ხელში”.

ამონარიდები დავით კვიცარიძის რომანიდან – „ნდობა”

„ღმერთმა ისე ნუ წაგვახდინოს, რომ ვთქვათ და არ ავასრულოთ”.

ამონარიდები დავით კვიცარიძის რომანიდან – „მწვანე ქალაქი”

„სასახლე და ქოხი კვლავ გვერდიგვერდ დგანან.

ამონარიდები დავით კვიცარიძის რომანიდან – „მწვანე ქალაქი”

„ენას კბილი უნდა დააჭირო, იმ ენას, რომელიც იმიტომ გიბოძა განგებამ, რომ საკუთარი აზრი საქვეყნოდ არ იბღავლო”.

ამონარიდები დავით კვიცარიძის მოთხრობებიდან…

„ – ცხოვრებაში ერთი გზა აირჩიე, ბაბუა, ათ ღარში გაშვებული წყალი წისქვილის ქვას ვერ დააბრუნებს, ეს გახსოვდეს მუდამ”. – (უკანასკნელი სურვილი)

ამონარიდები დავით კვიცარიძის რომანიდან – „ნდობა”

„ხდება ხოლმე, კაცი სანამ ფეხზე დგას, სანამ სხვისი დახმარება შეუძლია, ყველა თვალებში შესციცინებს, წაიქცევა და…”

ამონარიდები დავით კვიცარიძის რომანიდან – „მშვიდობით უსიერო ტყეებო”

„რაც შეიძლება მეტი წუთი, საათი, დღე, თვე და წელიწადი უნდა გამოსტაცო ამ უკუღმართ წუთისოფელს, წაგლიჯო ან დასტყუო დრო და სიკეთე”.

ამონარიდები დავით კვიცარიძის რომანიდან – „მწვანე ქალაქი”

„იმისათვის, რომ ხარხარით დასცინო საკუთარ თავს, იოხუნჯო საკუთარ კომიკურ მდგომარეობაზე, საჭიროა არა მარტო ვაჟკაცობა და გამბედაობა, არამედ უდიდესი კულტურა და საკუთარი თავის შეფასების უნარი”.