Tag Archives: სხვა

„სიბრძნის წუთი”

ერთი ფილოსოფოსი სასაფლაოზე გავიდა. ქვაზე ჩამოჯდა და ქვეყნის ამაოებაზე დაიწყო ფიქრი. უცებ ახლადმიყრილ მიწას მოჰკრა თვალი. ზედ კეკლუცი ქვრივი იჯდა და ნესტიან საფლავს მარაოს უქნევდა.

ჯემალ რატიანი წერდა…

„არაფერი არ მოქმედებს ჩემზე ისე ცუდად, როგორც სხვის ბინაში მარტო დარჩენა. სულ ვფიქრობ, რაიმე არ იყოს დაკარგული, ხომ შეიძლება, შენი მისვლის შემდეგ გაახსენდეთ.

თედორე დოსტოევსკი გაიძახოდა…

„დაე მოვიდეს კიდევ ტკივილი, დიდზე დიდი ტკივილი, რომ კვლავ დავინახო ის, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია, შევძლო ადამიანის ბედსა და მეგობრობაზე დაფიქრება… და ჩემს თავთან დარჩენილმა, გავარკვიო, თუ რატომ უნდა მოვკვდე”.

პაულ თომას მანი – „რა არის ნიჭი?”

„რა არის ნიჭი? განა ის თავისთავად ტანჯვა არ არის? განა არის ამაში რამე უჩვეულო?

„ერთი ქალი გავიწყებს მეორეს, მეორე მესამეს და ასე შემდეგ…”

„ერთი ქალი გავიწყებს მეორეს, მეორე მესამეს და ასე შემდეგ, თუმცა ზოგიერთები ამბობენ, ის, ვინც ყველაზე მეტად გიყვარდა, არასოდეს გავიწყდებაო, მაგრამ ეს არ უნდა იყოს სწორი.

„იქნებ…”

„იქნებ შორეულ წარსულში ჩვენ ხალხს მეტი ეროვნული თვითშეგნება რომ გამოეჩინა, შეკავშირების დიდი სურვილი და ნაკლები მისწრაფება განდგომისაკენ, მტრებს ასე იოლად არ დაენგრიათ მათი ძლევამოსილი სახელმწიფო?

გურამ გეგეშიძის მოწოდება…

„ჩემი მოწოდებაა, რომ ადამიანმა აუცილებლად უნდა უყუროს ცას, აუცილებლად უნდა ეხებოდეს მიწას,

ივანე ტურგენევი წერდა…

„ქალები მამაკაცებზე უკეთესნი არიან, და თქვენ ეს საქმით უნდა დაამტკიცოთ. დაე მამაკაცებმა თავიანთი რწმენა გაცვეთილი ტანისამოსივით მოისროლონ, ანდა ლუკმაპურისთვის გამოიცვალონ,

ბერნჰარდ კელერმანი წერდა…

„სიმართლე რომ ითქვას, ვიდრე ეს ქვეყანა არსებობს, იარსებებენ მხოლოდ ბატონები და მსახურები, ბატონები და მსახურები, მეტი არავინ.

ჭოლა ლომთათიძე წერდა…

„სამშობლო ქვეყანა… განა შეიძლება კი ჩემსავით უყვარდე ვინმეს, შენ და მხოლოდ შენ გეკუთვნის ჩემი სიცოცხლე! შენ და მხოლოდ შენ მაკავშირებ ცხოვრებასთან…