გიორგი ლეონიძე – „ვარდმოფენობა”

„მიყვარდა მაისში ვარდმოფენობის დღე. დილიდანვე დავიწყებდით სახლის მორთვას ვარდით, სოსანით, ფშატის აყვავებული ტოტებით, მინდვრის ფერად-ფერადი ყვავილებით.

გიორგი ლეონიძე – „წეროს თოვლი”

მზემ შეალბო შეყინული ბზარები,

დნება წეროს თოვლი:

მიხეილ ჯავახიშვილი – „ჩვენ ქართველები ვართ!”

„ბატონებო! მეგობრებო! ცხოვრება ყველას მოგვერევა და დაგვჯაბნის, დაგვწვავს, გაგვთელავს, სისხლით და ცრემლით გვატირებს, მაგრამ ერთში მაინც ვერ მოგვღუნავს, ვერ მოგვდრეკს: ჩვენ ქართველები ვართ,

ამონარიდები ოტია იოსელიანის ავტობიოგრაფიული ნოველებიდან…

„თუ კეფის შიგნით ჭკუაა, უკანაც ხედავს, გვერდებზეც და წინ ხომ ხედავს და ხედავს. და იმასაც ხედავს, რასაც თვალი ვერ სწვდება…” – (ჩემი ქართულის მასწავლებელი)

ამონარიდები რეზო ჭეიშვილის რომანიდან – „ჩემი მეგობარი ნოდარი”

„ყარაულის ძილი არ გამიგია მე!”

ამონარიდები ვაჟა ჩორდელის მოთხრობებიდან…

„წელში ოთხად მოკეცილი ბებერი გინდა მეფის ტახტზე დასვი და გინდაც ბუხართან, ერთი ოხერი იქნება!” – (როდის ამოდის მზე)

ოტია პაჭკორია წერდა…

„ვიცი, რომ მოყვასს ხელი უნდა გაუწოდო, დაცემული წამოაყენო, სნეულს უწამლო… ოღონდ ერთს ვერ ვხვდები – რა არის ლოთის წამალი – სასმელის მიწოდება თუ სასმელის წართმევა…

„დამაკვირდი”

„ძმაკაცობა ჩემი რწმენაა, ჩემი სინდისის მსაჯულია და თუ ვინმეს „ძმაკაცობა” ეგოიზმით ნაკარნახევ მხოლოდ და მხოლოდ გართობისა და დროსტარების საშუალებად მიაჩნია, მიმიფურთხებია ასეთი ძმაკაცობისათვის”. – აკაკი მუხურაძე

გურამ გეგეშიძის ფილოსოფიიდან…

„მე დიდხანს ვიცხოვრე ბუნების წიაღში, იქ კი კაცი სხვაგვარად აღიქვამ ყოფიერებას. საღამო ხანს გახვალ სოფლის ბოლოს და განმარტოებით მდგარ ხრიოკ ბორცვს მიაშურებ. აქ სოფლის ძველი სასაფლაოა.

ამონარიდები ლიტერატურული ნაწარმოებებიდან…

„კაცია რჯულად გასაწყვეტი, ქალი დაანახვე და მუნჯი ოქროპირად გადაიქცევა”. – ოტია იოსელიანი (ექვსი შინაბერა და ერთი მამაკაცი)