Category Archives: ლიტერატურა

თედორე დოსტოევსკის რომანიდან – “ეშმაკნი”…

“ნეტა რით ვერ გაგიგიათ,თქვე ჭკუამოკლე ხალხო? იცით კი,რომ ინგლისელის გარეშე როგორმე კიდევ გაძლებს კაცობრიობა,გერმანელის გარეშეც გაძლებს,რუსი კაცის გარეშე ხომ გაძლებს და გაძლებს,

კობაიასი ისსა

კობაიასი ისსა - დაიბადა 1763 წლის 15 ივნისს,სინანოს პროვინციის (თანამედროვე სინანომატის პროვინცია – ნაგანოს პრეფექტურა),სოფელ კასივაბარაში.იგი წარმოადგენდა დიდ იაპონელ პოეტსა და ჰაიკუს ჟანრის პოეზიის ოსტატს.

“სეტსუკეკა”

“სეტსუკეკა” - (თოვლი,სისხლი,ყვავილები),წარმოადგენს იაპონურ პოეტურ ანთოლოგიას,რომელიც თავის მხრივ ერთ-ერთ მთავარ ადგილს იკავებს იაპონურ კულტურულ ტრადიციაში.

ოთარ ჭილაძის შემოქმედებიდან…

“რაც უფრო ხელგაშლილი და ლმობიერი ხარ ხიზნის მიმართ,მით უფრო სისხლჭარბი და დაუოკებელია მისი ღვარძლი.შენი ხელგაშლილობა თრგუნავს მას და უფრო ზრდის იმ ვალის სიდიდეს და სიმძიმეს,რომლის განაღდებასაც შენ არ ელოდები. 

ოთარ ჩხეიძის მოთხრობიდან – “მიწა”

“…იყო რაღაც იდუმალი,რაღაც დამაფიქრებელი კუბოსა და სამარის ამ გაჯიქებაში, – კუბოსა,სამარისა თუ ცხედრისა,ამ უსულო სხეულისა,რომელიც არა და არ ჩადიოდა სამარეში, – ალბათ ცხედარშიც გამჯდარიყო,სხეულშიც ჩარჩენილიყო რაღაც ნიშნები დიდი სიჯიუტისა,მთლიანად არ ამოვარდნილიყო,მთლიანად არ გაჰყოლოდა ამომქრალ სულსა; 

თამაზ ჭილაძის პიესიდან – “ბუდე მეცხრე სართულზე”

“ნუთუ მშვიდად რომ იყო,უსათუოდ უნდა მოიტყუო? მოატყუო თუნდაც საკუთარი თავი,მაგრამ ის რომ არ ტყუვდება?.. ის ხომ მართლა ისეთი ბავშვი არ არის,როგორც შენ დახატე.

ნოდარ დუმბაძის რომანიდან – “თეთრი ბაირაღები”

“წერილების უმრავლესობა ანონიმურია,ხალხი ერთმანეთს აბეზღებს.ვინ სად,როდის და რამდენ ქრთამს იღებს,ვის რომელი ხის ძირში აქვს ფული დამარხული,რომელ კედელშია ჩაშენებული ოქროებითა და ძვირფასი თვლებით სავსე ქოთნები,

გივი მაღულარია – “ქეთევან დედოფლის შეგებება ჯალათებთან”

“უეცრად მდუმარება მეხნაკრავ ხესავით გაიპო,აფეთქდა.დაყრუებულ დერეფანში ფეხის ხმა გაისმა.მოაბიჯებდა ძალადობა,სულის ამომხდელი ტკივილი,მოაბიჯებდა ძალადობა,სულის ამომხდელი ტკივილი,მოაბიჯებდა ისე უკმეხად,რომ განთიადი უკან იხევდა,ფითრდებოდა.

გივი მაღულარიას შემოქმედებიდან – “მეამბოხენი”

” – შეიძლება,ზოგიერთს ისიც კი მოეჩვენოს,რომ ჩვენივე თავის მტერი ვართ,არ ვცდილობთ შევკავშირდეთ,გავერთიანდეთ,დანგრეული აღვადგინოთ,კანონიერება დავნერგოთ,ერთი სიტყვით,ქვეყანას და საკუთარ თავს მოვუაროთ,მაგრამ,იქნებ,ჩვენ სხვებზე უკეთ ვიცით,რომ როგორც არ უნდა შევკავშირდეთ და გავერთიანდეთ,ირგვლივ შემოსეულ მტრებს მაინც ვერ მოვერევით. (ავტორი გენია.ჯი)

უილიამ შექსპირის პიესიდან – “ჰამლეტი

” – მონასტერში წადი,მონასტერში.რად გინდა ქვეყანაზედ ცოდვიანები გაამრავლო? აი,თუნდ მეც,არა მგონია უპატიოსნო კაცი ვიყო,მაგრამ იმდენი ნაკლოვანებები მაქვს,რომ ვამჯობინებდი დედიჩემის მუცლიდან არა ვშობილიყავ.