რა? სად? როდის?

შეკითხვა პირველი: ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ბრძოლის წინ,ბერძნებმა ბერძნული მითოლოგიის ქალღმერთ არტემიდას,თითოეული მოკლული მტრის სანაცვლოდ თითო თხა აღუთქვეს შესაწირად.

ჯოვანი და ვერაძანო – “ეპიზოდი”

ისტორიაში პირველი ევროპელი,რომელმაც ფეხი დაადგა თანამედროვე ნიუ-იორკის ტერიტორიაზე და გამოიკვლია ჩრდილოეთ ამერიკის ატლანტის ოკეანის სანაპირო,გახლდათ საფრანგეთის მონარქის სამსახურში მყოფი იტალიელი მოგზაური - ჯოვანი და ვერაძანო (1485-1528 წლები).

დეპრესიაში მყოფი დიდი ლიტერატორები წერდნენ…

“ვმალავ თოკს,რათა მარტოობის ჟამს ჩემსავე ოთახში თავი არ ჩამოვიხრჩო.სანადიროდ რომ მივდივარ,თოფი აღარ დამაქვს,მეშინია,ვერ გავუძლებ ცდუნებას და თავს მოვიკლავ.ასე მგონია,ჩემი ცხოვრება მხოლოდ და მხოლოდ სულელური ფარსი იყო”. – ლევ ტოლსტოი

აკაკი წერეთელი – ალექსანდრე ყაზბეგის შესახებ წერდა…

გენიალური ქართველი მწერლის – ალექსანდრე ყაზბეგისადმი გამოჩენილი ქართველი საზოგადოების გულგრილობით შეწუხებაულმა აკაკი წერეთელმა,აღნიშნული საკითხის შესახებ შემდეგი სახის ჩანაწერი დაგვიტოვა:

მიხეილ ჯავახიშვილის რომანიდან – „ჯაყოს ხიზნები”


„ – კაცობრიობა! კაცობრიობა! – წამოიძახა თეიმურაზმა. – ისე ახირებულხარ, თითქო კაცობრიობა მართლა არსებობდეს!

ექვთიმე თაყაიშვილი – “ეპიზოდი”

მას შემდეგ,რაც უნიკალური ქართული საგანძური საფრანგეთიდან საქართველოში დააბრუნეს,1945 წლის 11 აპრილს თბილისის აეროპორტში დაეშვა პარიზიდან მომავალი თვითმფრინავი,რომლის ბორტზეც იმყოფებოდა ხანგრძლივ ემიგრაციაში იძულებით მყოფი დიდი ქართველი მამულიშვილი და “საქართველოს მეჭურჭლეთუხუცესად” წოდებული – ექვთიმე თაყაიშვილი.

„დამაკვირდი”

1. „რატომ შეიწუხებს ბავშვი სწავლით თავს, როდესაც ხედავს თუ როგორ ფუფუნებაში ცხოვრობს ყოვლად უწიგნური”. – მუხრან მაჭავარიანი

რედიარდ კიპლინგი – “დედაო ჩემო!”

თუ მიმიყვანეს სახრჩობელის ოდესმე ძელთან,

დედაო ჩემო!

მირზა გელოვანი წერდა…

„ესეც ბედია. ზოგი წიგნიდან სწავლობს ცხოვრებას და მაინც შორიდან წუხს განცდილზე. მე კი ყველაფერი ჩემი ძარღვებით გადამაქვს მუდამ და მაინც იმედიანი ვარ. ისინი სკოლებს ამთავრებენ, მე ცხოვრება მასწავლის თავად.

ვლადიმერ ლენინი – “ეპიზოდი”

1917 წელს რუსეთში ოქტომბრის სახელმწიფო გადატრიალების სულისჩამდგმელმა და საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის დამაარსებელმა – ვლადიმერ ლენინმა,დატყვევებული ნიკოლოზ II-სა და მისი სამეფო ოჯახის წევრების ტრაგიკული ბედი შემდეგი სიტყვებით გადაწყვიტა: