Tag Archives: ამონარიდები გივი კარბელაშვილის მოთხრობიდან – „ამხანაგი თუ მეგობარი?!”

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის რომანიდან – „მგზნებარებით ჩაფერფლილი გულები”

„ადამიანური არ უნდა ეუცხოვოს არავის… გარდა ბრიყვისა”. 

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის მოთხრობებიდან…

„სიკეთე ყოველთვის კეთილითვე როდი ბრუნდება… ამან არ დაგაღონოს, სიკეთის თესლი არ იკარგება, გაღვივებისა და ამოსვლის დროს ქვა და მუდრეგი თუ დახვდა, გვერდს აუქცევს და სხვა მხრიდან ამოვა.

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის მოთხრობებიდან…

„უფროსი რომ კარგი იყოს, ღმერთსაც ეყოლებოდაო – უთქვამს ხალხს…” – (მოკლე ბიჭი, გრძელი ცხვირი)

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის მოთხრობიდან – „სად ისა და სად მე?!”

„ადამიანები რომ ისეთივე სპეტაკნი რჩებოდნენ, როგორნიც ბავშვობის მიჯნაზე არიან, ცხოვრება ბრძოლა კი არა, სიკეთის თესვა და სიყვარულის მკა იქნებოდა”.

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის მოთხრობიდან – „ამხანაგი თუ მეგობარი?!”

„მართლაც, რატომ არის, რომ პირველსავე ტკივილზე, სულისა იქნება თუ ხორცის, დიდი თუ პატარა, უკურნებელი თუ წუთიერი, ადამიანი არავის უხმობს – არც მამას,