Category Archives: ლიტერატურა

ამონარიდი ნაირა გელაშვილის მოთხრობიდან – “სერსო”

“ღმერთო ჩემო,აბა როდის არის,რომ განშორების მიზეზი,რაიმე საგანივით ერთნიშნა ნივთივით თვალწინ გედოს? განა არ არის ეს აზრის პოვნის პროცესი,როცა იმისდა მიუხედავად კარგია ცხოვრება თუ ცუდი,მძიმეა თუ გასახარელი,რაც დაგემართა,მთავარი ის არის,აზრს მიაგნო,რა რატომ ხდება.

მიხეილ ბულგაკოვის ნაწარმოებიდან – “თეატრალური რომანი”

“ეშმაკსაც წაუღია ენა! საქმე ენა არ გახლავთ”.

რევაზ ჯაფარიძის რომან-ტეტრალოგიიდან – “მძიმე ჯვარი”

“ერთგულებასაც,როგორც ყველაფერს ამ წუთისოფელში,საზღვარი აქვს.შენი ერთგულები ერთგულებას მანამ გაგიწევენ და გვერდიდან არ მოგშორდებიან,სანამ ეს ერთგულება და სიმტკიცე საღ გონებას ექვემდებარება.მერე კი ყველა თავის გზას იპოვნის და შენ სულ მარტო დარჩები”.

ონორე დე ბალზაკის პორტრეტისათვის…

უცნაურია… თუმცა ბევრი დიდებული ნაწარმოები შეუქმნია არსებობისათვის ბრძოლას,ბევრი,დიდებული და გასაოცარი.ყველას თუ არ ჩამოვთვლით,თუნდაც გენიალური ფრანგი მწერლის – ონორე დე ბალზაკის “ადამიანური კომედია” კმარა ამის სამაგალითოდ.

უილიამ შექსპირის პიესიდან – “ვენეციელი ვაჭარი”

“მოქცევა რომ ისეთივე ადვილი იყოს,როგორც იმის ცოდნა,თუ როგორ ჯობია მოვიქცეთ,მაშინ სამლოცველოები ტაძრები იქნებოდნენ და ღატაკთა ქოხები დიდებულთა სასახლეებად გადაიქცეოდნენ.კარგი მოძღვარი იგია,ვინც საკუთარ ქადაგებას მისდევს.

ამონარიდები გიორგი ლეონიძის ნოველიდან – “ციციკორე”

” – გაიგონე,რა გითხრა,საქართველოს ცხრა კარი აბია! ეს დაიხსომე კარგად! თვითეული კარის ყარაულად უნდა გამოდგე!”

ი.ილფისა და ე.პეტროვის რომანიდან – “თორმეტი სკამი”

“ვერავითარმა არგუმენტებმა ვერ უნდა შეგაცვლევინოთ ის ნაბიჯი,რომლის გადადგმასაც გარემოება გაიძულებთ”.

ამონარიდები ლევან გოთუას მოთხრობიდან – “სერაფიტი”

“ყველაზე უფრო დიდი სულიერი სიმტკიცე,ადამიანს სიკვდილის პირას სჭირდება… ალბათ,აქვს კიდევაც… მაშინ არის ბუნებრივად სულ მარტო და სულ განწირული… მით უფრო თუ ამა ცხოვრების სიყვარულისა და სათნოების გზებზე ამაოდ დაშვრა!”

რევაზ ინანიშვილის საბავშვო მოთხრობებიდან…

“სხვასთან რომ გეზარება მისვლა,ეგ იმისაა,ნურც ჩემთან მოხვალთო”. – (თოვლი)

ამონარიდები გრიგოლ რობაქიძის რომანიდან – “გველის პერანგი”

“უწინ ქალების სიტიტვლე ყელიდან იწყებოდა,ეხლა ფეხებიდან იწყება… სტილთა სხვაობა აქაა მოქცეული… ყელიდან დაწყებული სიტიტვლე რომანტიზმის ხაზი იყო,რომელიც სენსუალობაში გადადიოდა შეუმჩნევლად… დღეს სიტიტვლე ფეხებიდან იწყება და ღმერთმა იცის რაში გადადის…