Category Archives: ლიტერატურა

ჯემალ ხოფერიას რომანიდან – “ვტყუივარ შენთან”

” – არა,მაინც რანაირი,რა უცნაური ვართ ადამიანები: თითქოსდა დიდად გულახდილნი ვართ,თუ არა ვართ,ხომ ვცდილობთ რომ ვიყვეთ ასეთნი? თითქოსდა მისხალსაც აღარაფერს ვიტოვებთ გულში,თითქოსდა ყველაფრისაგან ვიწმინდებით და ვთავისუფლდებით,თითქოს არავითარ ხინჯსა და ცუდს აღარ ვიტოვებთ გულში,ძალიან გვინდა ვიყოთ კეთილნი,სათნონი,იობივით მომთმენი და ყველაფრის ამტანი.

ჰერმან კარლ ჰესეს რომანიდან – “ტრამალის მგელი”

“სიცილი უნდა ისწავლოთ,სწორედ ეს მოგეთხოვებათ! უნდა მიხვდეთ,რას ნიშნავს ცხოვრების სახრჩობელაზე ასული კაცის იუმორი”.

უილიამ ქათბერთ ფოლკნერის რომანიდან – “სული რომ ამომდიოდა”

“ეტყობა,ხალხმა დაივიწყა,ძველი სიბრძნე,რომ ლურსმანი ბოლომდე უნდა ჩააჭედო და რასაც აკეთებ,იმას კიდეები მუდამ კარგად უნდა შემოუსწორო,თითქოს შენთვის აკეთებდე და შენივე ნახელავით კმაყოფილი შენვე უნდა დარჩე.

ამონარიდები ლიტერატურული ნაწარმოებებიდან…

 ”ცხოვრებაა მძიმე,ძნელი,გაუტანელი და, რომ გადარჩე,იმასაც მოეჭიდები,რაც ჟრუანტელსა გგვრის.

გავრილ ტრეოპოლსკის მოთხრობიდან – “თეთრი ბიმი,შავი ყური”

“როცა ღამით სევდინად და გულსაკლავად ყმუიან მგლები,შენს სულს,ადამიანო,რატომღაც აკრთობს ეს გულახდილი და პირდაპირი განცხადება: “მე ვარ! მე ვარო!

ჰერმან კარლ ჰესეს მოთხრობიდან – “დამსვენებელი”

“მინდა ადამიანში მცირეოდენი ჰუმანიზმის გამოვლინება დავინახო,თუმცა კი ვიცი,რომ ეს ჰუმანიზმი რა ხანია გარდასულ დროებას ჩაბარდა და ხილული სახით მას ალბათ ცვილის ფიგურათა მუზეუმში თუ ნახავს კაცი”.

ონორე დე ბალზაკის დიდებული ნაწარმოებიდან – “პოლკოვნიკი შაბერი”

” – რა არის ადამიანის ბედი! – წამოიძახა დერვილმა, – ბავშვობა მიგდებულ ბავშვთა სახლში გაატარო,სული ღრმა მოხუცთა თავშესაფარში დალიო და ამ ორ დროთა შუა ევროპისა და ეგვიპტის დაპყრობაში ეხმარებოდე ნაპოლეონს.

უაილდ გრეივს პენფილდის ნაწარმოებიდან – “ჩირაღდანი”

“კაცს შეუძლია,ანაქსიმანდრესა და სოკრატეს გაუტოლდეს ფილოსოფიის ცოდნით.შესაძლოა,პითაგორესაც აჯობოს მათემატიკაში,სამკურნალო საქმეში ალკმეონე ჩამოიტოვოს უკან,მაგრამ,სულ ერთია,მაინც ვერაფერს გაიგებს ქალებისას”.

ონორე დე ბალზაკის რომანიდან – “მამა გორიო”

“დაუჯერე ყოველივე სიგლახეს,რასაც საზოგადოებაზე გეტყვიან.იუვენალი აღარ არის,რომ ამ საზოგადოების მოოქროული და ძვირფასი ქვებით მოჭედილი საზიზღრობის დახატვა შეეძლოს”. 

ოტია იოსელიანის ავტობიოგრაფიული ნოველიდან – “საით გავიქეცი და სად წავიქეცი”

“შენ სიყვარული კი არა ალქაჯი უნდა გერქვას,იუდა,სატანა,ჯოჯოხეთი და გეჰენია.რაღაცა რავა ვერ უნდა შეიგნო და ვერ უნდა დაინახო.ასე ხანძარივით რავა უნდა წაეკიდო ხეს და ქვას,ალვას და ბალახს,ვარდს და ეკალ-ბარდს,მუხას და ქაცვის ჩირგვს.