Monthly Archives: თებერვალი 2018

შტეფან ცვაიგის გენიალური ნააზრევი…

„ბედი ძლიერისა და მამაცისაკენ ილტვის.წლების მანძილზე ყურმოჭრილ მონად უხდება ცალკეულ პიროვნებებს: კეისარს, ალექსანდრეს, ნაპოლეონს; უყვარს სტიქიური სულის ადამიანები,რომლებიც თვით მას – შეუცნობელ სტიქიას ჰგვანან.

იოჰან ვოლფგანგ ფონ გოეთე – „ულრიკას”

მუდამ ვისწრაფვით,როცა ვუმზერთ სხივმოსილ სახეს,

თავი შევწიროთ დიადს,წმინდას და მშვენიერსა,

პაკისტანის მოქალაქის პასპორტი – „ეპიზოდი”

სამხრეთ აზიისა და დასავლეთ აზიის გზაჯვარედინზე განთავსებული – პაკისტანის ისლამური რესპუბლიკის იმ მოქალაქეს,რომელსაც მოქალაქეობის დამადასტურებელი სახელმწიფო დოკუმენტის – პასპორტის აღება სწადია,

ნიკოლო მაკიაველის ნააზრევი…

„რაკიღა დაუშვებელია ჩვენი თავისუფალი ნების უგულებელყოფა,მზადა ვარ ჭეშმარიტად ვაღიარო იმის შესაძლებლობა,რომ ბედისწერა განაპირობებს ჩვენი მოქმედებების ნახევარს,ხოლო მეორე ნახევარს,მთლიანად თუ არა,ოდნავ ნაკლებს მაინც,ჩვენვე გვანდობს.

„ცხოვრებისეული ფრაზეოლოგია”

„ყველა კაცისთვის დამახასიათებელი საერთო ნაკლი: „მყუდრო ამინდში ვის ახსოვს ქარიშხალი?”

ანატოლ ფრანსი – „გონიერს ვუწოდებ იმას,ვინც…”

„სიყრმიდანვე გონებამ დამადო თავისი მძლავრი ხელი და დამიმონა.ეს იმას ნიშნავს,რომ უცნაური არსება ვიყავ,რადგან ადამის ძეთა უმრავლესობა სხვანაირადაა მოწყობილი.ადამიანის განსაზღვრებათაგან ყველაზე უხეიროდ მიმაჩნია ის,რომელიც მას გონიერ ცხოველად მიიჩნევს.

საინტერესო ფაქტები „კანაფის” შესახებ…

შუა საუკუნების გენიალური სპარსი საწვლული,მოაზროვნე და ფილოსოფოსი – აბუ ალი იბნ სინა,იგივე – ავიცენა ამბობდა,რომ ბუნებაში რაც კი გვხვდება,ყველაფერი შხამი და ყველაფერი წამალია,მაგრამ გააჩნია,რისთვის და რა რაოდენობით გამოიყენებთ მათო.

Genia.Ge-ს დღის ციტატა…

„რაც უფრო სძულთ ადამიანებს ერთმანეთი,მით უფრო გულმოდგინედ ფარავენ თავიანთ ნამდვილ გრძნობებს სიბრალულის ნიღბით”.

ართურ ტრავერზ ჰარისი – „ეპიზოდი”

1944 წლის დეკემბრის ერთ ცივ ღამეს,ანუ მეორე მსოფლიო ომის მიმდინარეობის პერიოდში,ლონდონის ერთ-ერთ ქუჩაზე გადაჭარბებული სიჩქარით მოძრავი მსუბუქი ავტომობილი პოლიციამ გააჩერა.

იცით თუ არა,რომ

1. სანდო ისტორიულ წყაროებზე დაყრდნობით ირკვევა,რომ თამარ მეფის ვაჟის – გიორგი IV ლაშას მმართველობის დასაწყისში მთლიანი საქართველოს სახელმწიფოს მოსახლეობა (ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე და ოვსეთიდან არეგაწამდე) 8 მილიონზე მეტს შეადგენდა,ხოლო საკუთრივ საქართველოსი კი – ხუთნახევარი მილიონი იყო.