არტურ ლაისტის მოგონებებიდან – “ოთარაანთ ქვრივის შესახებ”

დიდი გერმანელი მწერალი,პუბლიცისტი და მთარგმნელი – არტურ ლაისტი (1852-1927 წლები),რომელიც მეგობრობდა იმ პერიოდის ქართველ ინტელექტუალებთან,გამოირჩეოდა ქართული კულტურის კარგი ცოდნით.იგი თავის მემუარებში,უდიდესი ქართველი მამულიშვილის ილია ჭავჭავაძის “უკვდავი” ნაწარმოების - ”ოთარაანთ ქვრივის” შესახებ იგონებდა:

ხალხური – “სიკვდილმა ჩამოიარა”

სიკვდილმა ჩამოიარა,

ობოლი დახვდა წინაო,

ნიკოლო მაკიაველის თხზულებიდან – “ხელისუფლება”

“არსებობს ბრძოლის ორი მეთოდი,ერთი – კანონის გამოყენებით,მეორე – ძალის მეშვეობით.პირველი – ადამიანისათვის არის დამახასიათებელი,მეორე – მხეცისათვის.მაგრამ,რაკი პირველი მეთოდი არასაკმარისი აღმოჩნდება ხოლმე,ადამიანმა მეორეც უნდა მოიშველიოს.

“ფრაზეოლოგია კინოფილმებიდან”

1. ” – წვერს ვიპარსავდი და ლოყა გავიჭერი.

“სიბრძნის წუთი”

მოლა ნასრედინი ერტ-ერთ ჩაი-ხანაში ყველას უმტკიცებდა,რომ იგი ღამითაც ისევე კარგად ხედავდა ყველაფერს,როგორც დღისით.მის ამ სიტყვებს კი დამსწრე საზოგადოება სიცილითა და ირონიით შეხვდა.ერთ-ერთმა ჩაი-ხანის სტუმარმა ნასრედინს შეფარული სარკაზმით ჰკითხა:

რეზო ესაძის ნააზრევი…

“ჩემი სიცოცხლის უკვე ტანმსხვილ ხეზე ღამეები ხეებზე მეტად შრიალებენ,რადგან ყველაფერი ღამეებში მოხდა,როცა ვისგანაც დღე მტკიოდა,ყველას ეძინა.დღეები ყრუდ მიდიან.სული ვერც ერთ ყვავილობას ვერ იხსენებს.ასე მოვდივარ მწყრალი შარით,სადაც ცხელი ყინულის გაღმა გახურებული ქვები ქშუიან და დამშრალი ტალღების ფსკერზე თევზის ლანდი თამაშობს”. (ავტორი გენია.ჯი)

მარჯორი სკოტ უორდროპი – “ქართველებისა და ქართული ენის შესახებ”

“ქართველებს უყვართ სტუმარი.სტუმრის პატივისცემა მათი ერთ-ერთი პირველი ღირსებათაგანია. (ავტორი.გენია.ჯი) გარდა უცხოელებისადმი მათი ბუნებრივი სიყვარულისა,ისინი განსაკუთრებით დაინტერესდნენ ჩვენით,რადგან ჩვენ ქართული ენა შევისწავლეთ და მათ სანახავად მივედით.

ლუი XVIII – “ეპიზოდი”

საფრანგეთის მეფესთან ლუი XVIII-თან (1755-1824 წლები),აუდიენციაზე მიწვეულ იქნა მისი ერთ-ერთი მინისტრი კობრიერი,რომელიც საკმაოდ უხეში,თუმცა პატიოსნებით და პირდაპირობით გამორჩეული პიროვნება გახლდათ.

“კულტურული რევოლუციის” შესახებ…

“კულტურული რევოლუციის” ფარგლებში განხორციელებულ მეორე სახის ძალადობას ჩინეთში არავინ ხელმძღვანელობდა.თუმცა მისი პირველი ეტაპის მსხვერპლთა ზუსტი რაოდენობა დღემდე დაუდგენელია.

ანდრე მარლო – “შარლ დე გოლის შესახებ წერდა”…

” ჩემი თვალით მინახავს სახელმწიფოთა კვდომა… მაგალითად – ჩინეთის,ან ინდოჩინეთის ქვეყნების.ყოველ ასეთ შემთხვევაში,იქ მაცხოვრებელ ადამიანებს სასიკვდილოდ იმეტებდნენ და მინახავს,რა სასოწარკვეთა ეწერათ სახეებზე,რა უიმედობა სუფევდა ირგვლივ.