არისტოტელე – „ეპიზოდი”

ადრეულ პერიოდში ანაქსაგორასა და სოკრატეზე მოსინჯული ბრალდება – ურწმუნოება, მოგვიანებით გენიალურ ძველ ბერძენ ფილოსოფოსსა და მოაზროვნეზე – არისტოტელეზეც (ძვ.წ.აღ-ით 3384-322 წლები) მოსინჯეს.

ედგარ ალან პოს შესახებ…

როგორც ცნობილია, ამერიკის „უძღებ შვილად” წოდებული გენიალური მწერალი - ედგარ ალან პო (11809-1849 წლები) მასხრად იგდებდა ყველაფერს, რაც იმ პერიოდში მის თანამემამულეთა უმრავლესობის ცხოვრების უკუღმართ აზრს შეადგენდა.

Genia.Ge-ს დღის ციტატა…

„აი, ასე მიივლ-მოივლი ცოტას, აქ მოისმენ, იქ შეხედავ, და სიკვდილიც ნაადრევი გეჩვენება – ვერაფრით ვეღარ აირჩევ დროს სასიკვდილოდ”.

პოლ ეჟენ ანრი გოგენი – „ს ი ჩ უ მ ე”

„ჩემი აზრით, ჩემზე ყველაფერი უკვე ითქვა, ყველაფერი, რაც შეიძლებოდა თქმულიყო. ერთადერთი რამ დამანებონ – ს ი ჩ უ მ ე, ს ი ჩუ მ ე და კიდევ ს ი ჩ უ მ ე. დავიწყებაში მინდა მოვკვდე, მშვიდად და წყნარად.

„პატივმოყვარეობა”

„პატივმოყვარეობა ისეთი გრძნობაა, რომელიც სრულებით არ შეესაბამება ჭეშმარიტ მწუხარებას და, ამასთანავე, ეს გრძნობა ისე მტკიცედ შეთვისებია ადამიანის ბუნებას, რომ ძვირად თუ რომელიმე ძლიერი ვარამი განდევნის.

ლევ ტოლსტოი – „ბავშვობა”

„ბედნიერი, ბედნიერი, დაუბრუნებელი დრო ბავშვობისა! როგორ არ უნდა გიყვარდეს მისი მოგონება, როგორ არ უნდა ეალერსებოდე მას?!

ამონარიდები პაულ თომას მანის რომანიდან – „ავანტიურისტ ფელიქს კრულის აღსარება”

„ძონძებში გამოხვეულ მათხოვარს თავისი არსებობით ისეთივე წვლილი შეაქვს სამყაროს ფერადოვან სურათში, როგორიც დიდკაცს უძევს,

პოლ გოგენის რელიგიური მსოფლმხედველობა…

„ლეგენდარულ ქრისტეს კი არ უნდა ესროლო, კიდევ უფრო მაღლა უნდა დაუმიზნო, ისტორიის სიღრმეში ჩახვიდე… თვით ღმერთი მოკლა, – ღმერთი ეკლესიის, ნებისმიერი კულტის ღმერთი, ვინაიდან, საერთოდ, ღმერთის თაყვანისცემა „კერპთაყვანისმცემელობაა”. – ამ მკრეხელობით აღსავსე სიტყვებით გამოხატა

ამონარიდები კონსტანტინე პაუსტოვსკის მოთხრობებიდან…

„მიყვარს დილის საუბრები, დილაობით ჩვენი აზრები ისეთივე სუფთაა, როგორც ახალდაბანილი ხელები”. – (სრბოლა ჟამისა)

სვიატოსლავ რიხტერი – „ეპიზოდი”

ხანდაზმულ ასაკში შესულმა XX საუკუნის ერთ-ერთმა უდიდესმა რუსმა პიანისტმა და კომპოზიტორმა – სვიატოსლავ რიხტერმა (1915-1997 წლები) მის მიმართ დასმულ შეკითხვაზე, თუ რატომ ანიჭებდა იგი პიანისტობას უპირატესობას, როდესაც იგი შესანიშნავი კომპოზიტორიც იყო, შემდეგი სახის პასუხი გასცა: