ამონარიდები გივი კარბელაშვილის რომანიდან – „გათანგულნი”

„ – ეჰე, ეგრე ყოფილა ოდითგან – ყველამ თავისი მკვდარი უნდა იტიროს, ყველამ თავისი ძეობა ილხინოს, წისქვილმა კი ფქვას და ფქვას”.

ამონარიდები პოლიკარპე კაკაბაძის პიესიდან – „კახაბერის ხმალი”

„ქალის ენა მდინარეს შემოუვლის”.

ანდაზები

„ძალიან მაღლა ნუ აიწევი, მაღლა ღმერთიაო”.

ამონარიდები ნიკო კეცხოველის წიგნიდან – „მეცხრე მთაც გადავიარეთ”

„ცხოვრებას კი არ უნდა მიჰყვე, ზოგჯერ უნდა გაასწრო კიდეც”.

ამონარიდები ალექსანდრე კალანდაძის რომანიდან – „გარდამოხსნა”

„სიმართლის ხმამაღლა წარმოთქმა უფრო ძნელი ყოფილა, ვინემ ხმალამოწვდილ მტრებთან შერკინება”.

ამონარიდები სერგო კლდიაშვილის მოთხრობებიდან…

„გასახარელი ამბავია, რომ ზოზინით მიდის და ძალზე იგვიანებს ხოლმე, თურმე სამწუხარო და საუბედურო ელვის სისწრაფით მიეახლება ადამიანს”. – (ისიკუმბა)

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის რომანიდან – „გათანგულნი”

„ხალხის ბატონი ის არის, ვინც მისივე მსახურია”.

Genia.Ge-ს ფილოსოფიიდან…

„ვსვამ, და მერე რა, რომ ვსვამ? ყოველი პატიოსანი კაცი სვამს და ყოველი ლოთი, პატიოსანი კაციაო, – ერთი მწერლის თქმისა არ იყოს. როცა ჩავუკვირდები ჩვენს გონებრივ და ზნეობრივ სიღატაკეს, როცა ყოველივე ადამიანურ უფლებას გათელილს წარმოვიდგენ,

ნიკო ლორთქიფანიძე წერდა…

„დიდი ხანია უკვე მივხვდით, რომ ყოველისფერს თავისი დრო აქვს და ყველაფერი თავის ადგილზე კარგია”.

ამონარიდები გივი კარბელაშვილის რომანიდან – „გათანგულნი”

„მშიერი კაცი მშიერ ძაღლზე უარესია”.